Hayattan tam bıkmışken ya da tükenmişken enerjinizi nasıl topluyorsunuz?

Şahsen burada ki her cevap muhtemelen seni tatmin etmeyecektir. Ancak tatmin olacağın cevabı düşünmeni sağlayacaktır. O cevabı kendin bulman lazım, tatmin olabilmen için. Benim hayat enerjim varoluş felsefemden kaynaklanıyor;

Hayat bir akıştır.

İnsanlar bu akan derede yüzerler; eğer derenin akışına karşı gelirsen, boğulursun. Eğer derede hep yüzersen, boğulursun. Dinlenerek ve akışında ilerleyerek hareket etmek gerekir, ve hayata dair sorulan sorular bu akışta ise yaramaz. Çünkü bizler belirli bir ok yöneltiriz; hayatın anlamı ne? Ancak akış dinamizmdir; her an, her saniye, her şey değişir akışta. Değişen herseyin belirli bir anlamı yoktur. O anlami bulmamız için akışın sonuna gelip karaya çıkmamız lazım, yani hayatın sonuna gelip bu dünyadan gitmemiz...

Bunun icin hayatın anlamını sorgulamayi, hayallerimi sorgulamayı, "bunu neden yapıyorum?" diyerek kendimi sorgulamayı bıraktım. Çünkü akış, okları değil, yüzmeyi gerektirir.

Motivasyon kaynağım ise dini bir kaynak.

Yani en basitce, hayalim tüm bu kapitalist sistemini ve insan ahlakini aşan insanları yalnızca kullanmak istiyen sistemi değiştirmek ve insanlık adına alternatif bir sistem ortaya koymak. Ve bu yolda başıma ne gelirse gelsin bilirim ki O'ndan gelir. "Mevlam ne eylerse güzel eyler."

Ve bazı insanların söylediği "İnsanlık için yaşamanın" ben yeterli bir motivasyon kaynağı ya da tekrar enerjiyi bulmanın yolu olarakta görmüyorum. Çünkü insanlık sınırlı sonlu ve yitip giden bir şey. Günümüz dünyasında insanın en temelinde ki ahlakın bile nasıl yitip gittiğini görebiliyoruz. Herşey bu kadar basit ve saçma iken bir düzen oluşacağını düşünmüyorum. Bundan dolayı her yaptığımı Allah için yapıyorum. Umarım faydalı olmuştur. Teşekkürler.

Herkesin toparlanma şekli farklıdır. Kimisi temizlik yaparak kendini dinler,kimisi güzel bi manzaraya bakarak.

Ben sessiz sakin yalnız kalacağım bi yerde elime bir not defteri ve bir kalem alarak başlarım işe. Ne yapmalıyım ya da yolun neresindeyim diye kendimi analiz ederim. Baktım olacak gibi değil açar bi müzik söylemeye başlarım. Zaten çözebileceğim bişeyse grrramm umrumda olmaz. Ama genelde bu şekilde yazarak hallederim problemlerimi. Umarım kimsenin içinden çıkamayacağı,çözemeyeceği bi derdi sıkıntısı olmaz :)

bu siteye girip atp kasıyorum yeterli atpyi toplayınca ödüllü soru yapıyorum ya da sorulara ödül koyuyorum şu an apt puanım 8400+ bence fazla bu dopaminimi yükseltiyor bence güzel ce açıkladım.....

Tamamen kişisel bir cevap olacak elbette ama yine de paylaşayım. 

O anı atlattığımda yaşayabileceğim neşeli, keyifli anlara, hayattan zevk alacağım veya bir şeyi anlamlandırarak tatmin olacağım anlara odaklanmaya çalışıyorum. 

Çünkü düşünüldüğünde, o andan itibaren yaşayacağım hayatta, bir şekilde arkadaşlarla güldüğüm kahkaha attığım bir an yaşanacak veya çok mutlu olduğum sevgi hissettiğim bir an yaşanacak. 

.

İnsanın düşüşleri olduğu gibi çıkışları da vardır her zaman. Olasılık açısından düşünürsek sürekli yokuş aşağı gitmesi imkansız!

Genelde teknik olarak sürekli dipte kalmamız imkansız diye düşünerek toparlıyorum, diyebilirim sanırım

Hayattan tam bıkmışken ya da tükenmişken insan enerjisini şöyle toplamalı, mesele bedenle değil kalple ilgilidir kalp yanmadıkça hiçbir şey insana nefes vermez kalp aşk ile yanmaya başladığında en sıradan ayrıntı bile uçsuz bucaksız bir güzelliğe dönüşür, Bir çiçeğin açışı bir dostun selamı bir çocuğun gülüşü hepsi hayatın içinde saklı kolaylığın işaretidir o işaretler görülebildiği anda tükenmişlik yerini şükre bırakır, Enerjiyi yeniden bulmak sahip olduklarının kıymetini bilmekten geçer tükenmişliğin asıl sebebi çoğu zaman doyumsuzluktur insan sürekli daha fazlasını aradığında elindekilerin değerini göremez ve yorulur oysa doyum az şeye sahip olmak değil sahip olduklarının kıymetini fark etmektir, bir bardak suyu kana kana içmek bir lokmayı şükürle yemek bir nefesi fark ederek almak bunlar insana yeniden güç verir, enerjiyi toplamak kalbin aşk ile yanmasına ve hayatın her ayrıntısında saklı kolaylığı görmeye bağlıdır, tükenmşlik aslında görmemekten doğar görmeye başladığında hayatın yükü hafifler her şey güzelliğe dönüşür, o zaman bıkmak mümkün değildir çünkü her şeyde bir anlam her şeyde bir ışık vardır sonuç olarak enerjyi toplamak kalbin yönünü yeniden bulmak aşk ile yanmak ve sahip olduklarının kıymetini bilmekle mümkündür tükenmişlik gözün perdelenmesidir perde kalktığında ise hayatın her ayrıntısı insana yeniden nefes olur.