Otizmli Çocuğu Olan Ailelerle Yaşayan Kedilerin Stres Seviyesi Daha Düşük!

Araştırmacılar daha önce, aileye barınaktan sahiplenilmiş bir kedi eklemenin otizmli çocuklar için stres ve kaygıyı azaltmaya yardımcı olabileceğini bulmuştu. Missouri Üniversitesi'nde yapılan yeni bir araştırmada ise, bir aileye katılmanın kedigiller için de harikalar yarattığını gösteriyor. MU Veterinerlik Fakültesi'ndeki İnsan-Hayvan Etkileşimi Araştırma Merkezi'nde (ReCHAI) araştırmacı Gretchen Carlisle şöyle diyor:

Sadece otizmli çocukların ailelerinin bu harika evcil hayvanlardan nasıl yararlanabileceğini değil, aynı zamanda sahiplenilmiş kedilerin yeni, belki de öngörülemeyen bir çevreye kabul edilmesi için ilişkinin stresli veya külfetli olup olmadığını incelemek önemlidir. Çalışmamızda, kedilerin yeni ailelerine iyi alıştıklarını ve zamanla önemli ölçüde daha az stresli hale geldiklerini gördük.

Frontiers in Veterinary Science'da yayınlanan bulgular, insan-hayvan etkileşiminin karşılıklı yararlarını vurguluyor ve evcil hayvanların hem otizmli çocuklar hem de ebeveynleri için stresi ve kaygıyı azaltmaya yardımcı olabileceğini bulan önceki Missouri Üniversitesi araştırmalarını temel alıyor.^[1]

Carlisle ve ekibi, en az 1 otizmli çocuğu olan Missouri aileleri tarafından sahiplenilen kedileri 18 hafta boyunca izledi. Önce, sakin ve rahat bir mizaca sahip olanların belirlenmesi için kediler, Kedigil Mizaç Profili isimli bir test kullanılarak tarandı. Aileler, taramadan geçen bir kediyi seçtikten sonra araştırmacılar, kedileri sahiplendirdikten 2-3 gün sonra ve daha sonra 18 hafta boyunca 6 haftada bir kontrol etmek için ev ziyaretleri yaparak, yeni sahiplenilen kedilerin ailelerine nasıl alıştıklarını görmek için kedileri kontrol ettiler. Carlisle şöyle diyor:

Kortizol, kedilerin dışkı örneklerini toplayarak izlediğimiz bir stres ölçümüdür ve zamanla kortizolde önemli bir düşüş fark ettik. Kediler stresli olduklarında yemek yemedikleri için de kilo verme eğilimindedirler, ancak kedilerin sahiplenildikten sonra başlangıçta biraz kilo aldıklarını ve zamanla kilolarını koruduklarını gördük, bu nedenle her iki bulgu da kedilerin iyi bir şekilde alıştığını gösterdi.

Carlisle, otizmli çocukların hassasiyet veya duyusal sorunlar yaşayabileceğini ve ara sıra yüksek sesli, ani patlamaların eşlik ettiği problem davranışları olabileceğini açıkladı. Bu endişeler nedeniyle, sakin, uyumlu bir mizaç için taranan barınak kedileri, hem çocuklar hem de kedi için daha iyi bir uzun vadeli eşleşme olasılığını artırabilir. Carlisle şöyle diyor:

İnsani bir bakış açısıyla kedilerin refahını düşünmek çok önemlidir ve bu araştırma, aynı zamanda hayvan barınağı personelinin, sahiplenilen aile ile iyi bir uyum olmadığı takdirde kedilerin barınaklara geri gönderilmesi durumunda ortaya çıkabilecek finansal ve yönetim engellerinin üstesinden gelmesine yardımcı oluyor.

Açıkçası barınaklar, tüm kedilerini evlere yerleştirmek istiyor; ancak bazı aileler daha spesifik bir uyum gerektirebilir ve mizaç taraması için araştırmaya dayalı, nesnel ölçümler kullanmak, başarılı, uzun vadeli eşleşmelerin olasılığını artırmaya yardımcı olabilir. Umudumuz, diğer bilim isnanlarının keşif çalışmamızın, çalışmalarını geliştirmesidir, böylece barınak kedileri ve otizmli çocukların aileleri fayda sağlayabilir.