Işık hızında giden bir arabadan farları açtığımızda ne olur? İlk bakışta bu soru oldukça basit görünür. Günlük hayattaki sezgilerimize göre, zaten çok hızlı giden bir aracın farlarından çıkan ışığın, bu hıza eklenerek daha da hızlı gitmesi beklenir. Ancak modern fizik, özellikle de Albert Einstein’ın ortaya koyduğu özel görelilik kuramı, bu sezginin yanlış olduğunu açıkça gösterir. Evrenin bir "en yüksek hız sınırı" vardır ve bu sınır, ışığın boşluktaki hızıdır.

Özel göreliliğe göre ışığın hızı, kaynağın hızından tamamen bağımsızdır. Işık ister durağan bir kaynaktan yayılsın, ister ışık hızına çok yakın bir hızla hareket eden bir araçtan çıksın, her eylemsiz gözlemci ışığın hızını aynı değerde ölçer. Bu durum, ışık hızını sıradan bir hız olmaktan çıkarıp evrensel bir sabit haline getirir. Dolayısıyla ışık hızında giden bir araçtan yayılan far ışığı, dışarıdan bakan bir gözlemciye göre de yine ışık hızında ilerler; daha hızlı değildir.

Ölümsüz denizanası (Turritopsis dohrnii), yetişkin hâlinden tekrar gençlik evresine dönebilen nadir canlılardan biridir. İnsanlarda bulunmayan bu olağanüstü yeteneğin temelinde, hücrelerin kimliklerini geri alarak başka hücre tiplerine dönüşebilmesini sağlayan mekanizmalar yer alır. Bu süreç, farklılaşmış hücrelerin yeniden programlanması anlamına gelen transdiferansiyasyon ile gerçekleşir. İnsan hücrelerinde ise hücre kimliği büyük ölçüde sabittir ve bu tür geri dönüşler sıkı biçimde kontrol edilir.

Ölümsüz denizanasında yaşlanma tek yönlü bir süreç değildir; uygun olmayan koşullarda birey yaşam döngüsünü adeta başa sarabilir. İnsanlarda ise yaşlanma, hücresel hasarların ve bölünme sınırlarının birikmesiyle ilerleyen geri döndürülemez bir süreçtir. Bu noktada telomer kısalması önemli bir fark yaratır: İnsan hücrelerinde her bölünmede telomerler kısalır ve bu durum hücrenin bölünme kapasitesini sınırlar. Denizanasında ise hücrelerin genç evreye geri dönmesi sırasında telomer uzunluğunun korunabildiği ya da yeniden düzenlenebildiği düşünülmektedir. Bu da hücresel yaşın sıfırlanmasına katkı sağlar. Ancak insanlarda telomerlerin sınırsız biçimde korunması veya uzatılması, hücresel kontrol mekanizmalarını bozarak kanserleşme riskini ciddi biçimde artırabilir.