Science Advances dergisinde yayımlanan yeni bir araştırma, Pasifik Kuzeybatısı boyunca meydana gelen dev depremlerin geçmişine dair daha güvenilir bir zaman çizelgesi oluşturmayı mümkün kılıyor. ABD Jeoloji Araştırmaları Kurumu’ndan (USGS) Jenna Hill ve ekibi, Kaliforniya Crescent City açıklarında derin deniz tabanını otonom su altı araçları ve robotlar kullanarak yüksek çözünürlükte haritaladı. Ayrıca hem okyanus tabanındaki türbidit tabakalarından hem de bu çökeltilerin koptuğu dik yamaçlardan uzun çamur örnekleri aldı.
Radyokarbon tarihleme sonuçları, yamaçlardaki çamur ile deniz tabanındaki çamurun aynı yaşta olduğunu gösterdi. Bu durum, bölgenin bir dalma-batma zonu üzerinde yer alması nedeniyle, tektonik hareketlerin alttan yukarıya doğru yeni çamur sıkıştırarak yamaçları sürekli “yeniden doldurduğunu” ortaya koyuyor. Derin okyanusta fırtına ve sellerin etkisiz olması sayesinde, bu tür çamur kaymalarının büyük olasılıkla depremlerle tetiklendiği güvenle söylenebiliyor.
Araştırma ekibi bu yöntemle, Kuzey Kaliforniya’dan Kanada’ya uzanan yaklaşık 600 millik kıyı hattı boyunca meydana gelen büyük depremlerin ortalama her 500 yılda bir tekrarlandığını doğruladı. Son büyük Cascadia depremi 1700 yılında gerçekleştiği için, çalışma bölge için deprem riskine dair zaman penceresini daha net biçimde tanımlıyor. Bu yaklaşımın, dünya genelindeki dalma-batma zonlarında deniz tabanı kayıtlarının deprem araştırmalarında kullanımını köklü biçimde değiştirebileceği belirtiliyor.