Biz insanlar ne korkak varlıklarız değil mi?
Sevmekten korkuyoruz, kaybetmekten korktuğumuz için.
Sevilmekten korkuyoruz, kendimizi sevilmeye layık görmediğimiz için.
Düşünmekten korkuyoruz, sorumluluk getireceği için.
Konuşmaktan korkuyoruz, eleştirilmekten korktuğumuz için.
Duygularımızı ifade etmekten korkuyoruz, reddedilmekten korktuğumuz için.
Yaşlanmaktan korkuyoruz, gençliğin kıymetini bilmediğimiz için.
Unutulmaktan korkuyoruz, dünyaya iyi birşey veremediğimiz için.
Ölmekten korkuyoruz aslında yaşamayı bilmediğimiz için.
Bağlanmaktan korkuyoruz, bir gün koparmak zorunda kalacağımız için.
Yalnız kalmaktan korkuyoruz, kendimizle baş başa kalmaya dayanamadığımız için.
Hayal kurmaktan korkuyoruz, gerçek olmayanı özlemekten korktuğumuz için.
Mutlu olmaktan korkuyoruz, sürmeyeceğini bildiğimiz için.
Af dilemekten korkuyoruz, haklı olmaktan vazgeçmeyi bilmediğimiz için.
Affetmekten korkuyoruz, acının bizi tanımladığını sandığımız için.
Değişmekten korkuyoruz, eski halimizi kaybedersek kim olacağımızı bilmediğimiz için.
Başlamaktan korkuyoruz, yarım bırakmaktan korktuğumuz için.
Bitmesinden korkuyoruz, başlamamış olmayı tercih ettiğimiz için.
Ve belki de hepsinin altında şu yatıyor;
Kendimiz olmaktan korkuyoruz,
çünkü bir kez gerçekten görüldüğümüzde
gözleri kaçanların sesini çok iyi biliriz içimizde.
11 görüntülenme