“Seni annenle gördüm ve panikledim. Düşündüm ki bu onun annesi. Yaşlı bir kadın ve buz gibi soğuk, ölümde bile sert. Ve bu da onun oğlu, aralarında ışık yılları var. Kendisi bile yaşayan bir ölü olduğunu söylüyor. Ve Evald da yalnız büyüyor, soğuk ve ölü. Ve içimdeki bebeği düşündüm. Nesiller boyunca soğukluk, ölüm ve yalnızlık dışında bir şey yok. Bu bir yerde sona ermeli.”
Yaban Çilekleri, 1957
Ingmar Bergman