Birmingham Üniversitesi'nden mikrobiyolog João Pedro de Magalhães, BioEssays dergisinde yayımladığı çalışmasında insanların neden bu kadar hızlı yaşlandığını açıklamak için alışılmadık bir noktaya, Mezozoik dönemin dinozor dünyasına gidiyor.
De Magalhães'in "uzun ömür darboğazı hipotezi"ne göre memelilerin ataları, dinozorların hâkim olduğu yaklaşık 100 milyon yıl boyunca besin zincirinin en altında, gece aktif ve kısa ömürlü canlılar olarak hayatta kalmak zorunda kaldı. Bu ortamda uzun yaşamak evrimsel bir avantaj sağlamıyordu; asıl olan hızlı üremekti. Bu baskı o kadar uzun sürdü ki, memeliler uzun ömürle bağlantılı bazı genleri ve biyolojik mekanizmaları kaybetti ya da işlevsiz hale getirdi.
Hipotez, memelilerin bazı sürüngen ve diğer hayvan türleriyle kıyaslandığında neden daha zayıf doku onarım kapasitesine sahip olduğunu açıklamaya çalışıyor. De Magalhães'in dikkat çektiği somut örnekler arasında ultraviyole hasarını onaran enzimlerin memelilerde bulunmaması ve memelilerin dişlerinin, pek çok sürüngenden farklı olarak sürekli yenilenmemesi yer alıyor.
Araştırmacı, bu hızlı yaşlanma sürecinin memelilerde kanserin diğer türlere kıyasla neden daha yaygın olduğunu da açıklayabileceğini öne sürüyor. Hipotez henüz tartışma aşamasında; ancak insan yaşlanmasını evrimsel tarihin çok daha derinlerine bağlayan özgün bir bakış açısı sunuyor.