Bir tür düşünün, ona yazmayınca, aramayınca, hal hatır sormayınca bir süre kendisini unuttun sanarak bizi engelliyor her yerden. Sonra sen bir iletişim kurmak istediğinde anlıyorsun engel yediğini ama buna rağmen yine de konuşmak istiyorsun ve konuşuyorsun. Nedeni sorduğunda ise cevap belli zaten. 'Beni unuttun sandım'. Kendini bu kadar değerli görüyorsan o adımı sende atabilirdin, engellemek yerine sende yazabilirdin. Ama yok türümüz kendini öyle bir yere konumlandırmışki iletişimi bir hak değil, imtiyaz sanıyor.
Sessizliği yok sayılmak, yok sayılmayı da saygısızlık olarak yorumluyor.
Oysa iletişim iki taraflıdır.
Hatırlanmayı isteyen, hatırlatmayı da bilmeli.
Ama işte...
15 görüntülenme