Charlotte Perkins Gilmanın üçlemesinde sırada üçüncü kitap var. Bizim Dünyamız

Üçleme içinde en sevdiğim kitap bu oldu. Van ile Eladorun arasındaki mantıklı tartışmalar, Vanın toplumsal durum hakkında yaptığı açıklamalara ya da savunmalara Eladorun yaptığı çıkışların ve çözümlerin mantığına hayran kaldım.

Bizim tarafımızdan seçilen, daha iyi bir dünya kurulması ve herkesin eşit şartlarda yaşayabilmesi için çalışması gereken insanların içinde bulunulan durumun tamamen farkında olduklarına ancak bunu kendi çıkarları ya da istekleri doğrultusunda nasıl manipüle ettiklerine dair tezlerin ve tespitlerin bu kadar usturuplu bir dille anlatılmasına hayran kaldım. Ve bu durumun 1900 lerin başında dile getirilmesi ve 21.yüzyılda hala mevcut şartlar altında o zamanki gibi yaşıyor olmamız hayret verici.

Kendi adıma üç kitabı birlikte değerlendirirsem, ilk kitabı bir proje, ikinci kitabı alternatif gerçeklik, üçüncü kitabı ise mevcut gerçekliğin dışa vurumu olarak nitelendirebilirim.

Keşke bütün insanlar Elador gibi dünyayı ve insanlığı mantık çerçevesinde değerlendirebilse.

Antik dünyada insanların "aydınlanmak" için katıldığı o meşhur gizli ayinleri, Eleusis Gizemleri’ni düşünüyordum sabah sabah. Binlerce yıl boyunca, bu törenlerde bugün bizim ergot dediğimiz, tahıllarda üreyen zehirli bir mantarı kullandıkları konuşuldu. Ama bu teoride hep bir mantık hatası vardı: Bu mantar sadece halüsinasyon gördürmez; işlenmezse adamı kıvrandırarak öldürür, kasılmalara ve kangrene yol açar. Yani "tanrılarla konuşacağım" derken ızdırap içinde canınızdan olursunuz.

İşte burada insan zekasına, daha doğrusu antik "mutfak kimyasına" şapka çıkartmak gerekiyor. Mekanizma sandığımızdan çok daha sofistike olabilir. Meğer çözüm, en ilkel temizlik malzemesinde, yani odun külünde saklıymış. Külü suyla karıştırıp bazik bir çözelti (bildiğimiz küllü su) elde ettiğinizde ve mantarı bununla işlediğinizde muazzam bir kimyasal reaksiyon oluyor: O öldürücü, toksik proteinler parçalanıyor ama geriye sadece zihni değiştiren, LSD benzeri (LSA) bileşenler kalıyor. Zehri ilaca, ölümü vizyona çeviren basit bir pH değişimi.

Bunu laboratuvar olmadan, molekül yapısını bilmeden, sırf deneme yanılma ve muhtemelen epey trajik kayıplar pahasına keşfetmiş olmaları ihtimali beynimi yakıyor. Bugün fırının derecesini ayarlayamayınca keki söndüren bizler için, ölümcül bir biyolojik silahı "kutsal bir içeceğe" dönüştüren bu hassasiyet büyücülükten farksız.

Tabii hemen gaza gelmemek lazım; bir şeyi kimyasal olarak yapmanın "mümkün" olması, tarihsel olarak kesinlikle yapıldığını kanıtlamıyor. Arkeolojik olarak o kupada ne olduğunu %100 bilmemiz zor. Ama insanın o "görünmeyeni görme" ve sınırları aşma arzusu uğruna, ucunda ölüm olan bir mantarı bile evcilleştirmeye çalışmış olması fikri... Hem çok korkutucu hem de garip bir şekilde hayranlık uyandırıcı.

Akademik düzeyde entelektüel eserler üretebilen siyasetçiler istiyorum.

Katı bir gerçeği kucaklamak, rahatlatıcı bir masalı kabullenmekten daha iyidir.