Bir buluşma, bir yemek, bir gezi. Kadınlar telefonu çıkarıyor açı buluyor, çerçeveliyor. Erkekler ya uzakta duruyor ya da "sen çek ben bakmayayım" diyor. Bu bir genelleme elbette ama gözlemlenebilir bir örüntü. Bu davranışın bir kısmı sosyalleşmeyle ilgili. Erkeklere küçüklükten itibaren görünmek, pozisyon almak, kendini sergilemek için alan açılmıyor. Kız çocukları fotoğraf çektirmeye alıştırılıyor, erkek çocuklar değil. Bu alışkanlık yetişkinliğe taşınıyor. Kameraya bakmak garip hissettiriyor çünkü hiç doğal gelmedi. Bir kısmı da kontrol meselesi. Fotoğraf çektirmek kendinizi başkasının yorumuna bırakmak demek. Nasıl göründüğünüzü siz değil, kare belirliyor. Bu belirsizlik rahatsız ediyor açıkçası. Kadınlar bu belirsizliği daha erken yaşta işlemeyi öğreniyor, sosyal medya da bunu pekiştiriyor. Erkekler için fotoğraf hâla bir kayıt belgesi. Kadınlar için çok daha katmanlı bir şey anı, his, anlatı, paylaşım. Belkide ben de fotoğrafçılıkla ilgilendiğim için sevmiyorum bu fotoğraf çekinme işini. Arkasında durmaya alışkınım, önünde durmaya değil. Vizörden bakarken her şey anlamlı görünüyor. Kareye girince ne yapacağımı bilemiyorum. Yani gören gözetlenmeye alışamıyor:)