Jim Nollman'ın hayvanlarla kurduğu müzikal diyaloglar hep aklımı kurcalar. Kurtların "tuştan çıkarsan çalmayız" tavrı veya orkaların Nollman'ın country blues'una akor değişimleriyle eşlik etmesi... Bu, sesin sadece bir gürültü olmadığını, hayvanlar için de bir iletişim ve ifade biçimi olduğunu gösteriyor. Bizim müziği çok insancıl bir çerçevede düşünmemiz, belki de doğadaki o derin, farklı ritimleri kaçırmamıza neden oluyor. Acaba onlar gerçekten bizim müziğimize mi tepki veriyor, yoksa sadece kendi "frekanslarını" mı buluyor? Kesin bilemesek de, bu etkileşimin kendisi bile müthiş bir sınır ihlali.