Enzim Eklenerek Üretilen Yeni Plastikler, Kompost Yapılabilecek Şekilde Bozunuyor!

Bir tutam polimer öğütücü enzim, biyobozunur plastik ambalajları ve çatalları gerçekten kompost yapılabilir hale getirebilir.

Ting Xu ve meslektaşları, orta derecede ısıyla, enzimle bağlanmış plastik filmlerin, standart gübre veya sade musluk suyunda sadece günler veya haftalar içinde parçalanabileceğini gösteren bir makaleyi Nature'da yayınladı.^[1] Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi ve Lawrence Berkeley Ulusal Laboratuvarı'nda polimer bilimcisi olan Xu şöyle diyor:

Biyobozunurluk, kompostlanabilirlik ile aynı şey değildir.

Xu, anne babasının bahçesi için topladığı gübrede, genellikle biyolojik olarak parçalanabilen plastik parçaları bulduğunu belirtiyor. Biyolojik olarak parçalanabilen plastiklerin çoğu, bozunmaları için elverişli koşulların olmadığı çöplüklere gider. Bu sebeple de normal plastiklerden daha hızlı bozunmazlar.

Biyobozunur plastiğe, polimer parçalayan enzimlerin yerleştirilmesi, ayrışmayı hızlandırmalıdır. Ancak bu süreç çoğu zaman bir yan etki olarak, Dünya genelinde ekosistemlerde ortaya çıkan ve zararlı olabilecek mikroplastiklerin oluşumuna neden olur. Enzimler bir araya toplanıp plastiğin moleküler zincirlerini rastgele koparır ve bu da kusurlu bir bozunmaya yol açar. Xu, şöyle diyor:

Bu durum, onları en baştan ayrıştırmamamızdan bile daha kötü.

Ekibi, gıda ambalajlarında yaygın olarak kullanılan polilaktik asit de dahil olmak üzere biyolojik olarak parçalanabilen iki plastiğe ayrı enzimler ekledi. Enzimleri, daha önce geliştirilmiş, enzimlerin bir araya toplanmamasını ve parçalanmamasını sağlayan ve bozunabilir bir katkı maddesi olan başka bir bileşenle birlikte yerleştirdiler. Tek başına olan enzimler, plastiğin moleküler zincirlerinin uçlarını yakalayıp zincir bağlantılarını kopardılar ve mikroplastik oluşumunu engellediler.

Adam Lau

Enzimlerin eklenmesi, plastikleri genelde pahalı hale getirir ve plastiğin temel özelliklerini tehlikeye atar. Bununla beraber, Xu'nun enzimleri, plastiğin ağırlığının sadece %0,02'sini oluşturuyor ve bununla üretilen plastikler, genellikle alışveriş poşetlerinde kullanılan plastikler kadar güçlü ve esnek. Xu'nun ekibinin üstesinden gelmeye çalıştığı bir diğer sorunsa, moleküler yapıları değişkenlik gösterdiği için bu teknolojinin tüm plastikler üzerinde çalışmaması. Xu, teknoloji için bir patent başvurusunda bulundu ve makalenin ortak yazarlarından biri de bu ürünü ticarileştirmek için bir girişim kurdu. Xu, sözlerini şöyle bitiriyor:

Bu teknolojimizin her markette olmasını istiyoruz.