Dili Farklı Şekillerde Bükebilme Tamamen Genetik Mi?

Gerçek Ne?

Yapılan birden fazla farklı araştırma, dil bükebilme ile kalıtım arasında doğrudan bir ilişki bulamamıştır. Genetiğin, her özellikte olduğu gibi belirli bir miktarda katkı sağladığı tespit edilebilmiştir.

İddianın Kökeni

Dil bükme davranışının sonradan öğrenilen bir yetenek olduğunun farkına varılmaması, genetik bir altyapısı olduğunun düşünülmesine neden olmuştur.

Bilgiler

Yapılan araştırmalar, nüfusun %65-81 arasının dil bükebildiğini, kadınlarda ise erkeklerden biraz daha fazla dil bükebilme yeteneği olduğunu göstermektedir.

Dil bükme, sanılanın aksine, sonradan öğrenilebilen bir yetenektir. Çocukların çoğu doğuştan bu yetiden yoksundur, büyüdükçe bunu öğrenip uygulayabilirler. Yetişkinler de dil bükmeyi çalışarak öğrenebilmektedirler. Japonya'da çocuklar üzerinde yapılan uzun soluklu bir araştırma, 6-7 yaşında dil bükebilme yetisini %54 iken, 12 yaşında bu oranın %76'ya çıktığını göstermiştir.

Yapılan araştırmalar, ebeveynlerde dil bükme becerisi olanların yavrularında bu yetinin bulunma ihtimalinin yüksek olduğunu göstermektedir. Ancak 1940 ve 1951 yıllarında yapılan araştırmalarda, ebeveynleri kesinlikle dil bükemezken, yavruların dil bükebildiği birçok aile tespit edilmiştir. Dolayısıyla bu yetenek, yalnızca genlerle belirlenmemektedir. Bu araştırmaları, ikizler üzerinde yapılan deneyler de birebir desteklemektedir.

Dil bükebilme, çok büyük bir ihtimalle çeşitli artistik ve jimnastik hareket gibi küçüklükte daha kolay öğrenilebilen, sonradan ise daha zor öğrenilen bir kas hareketidir. Bu sebeple çocuklar bunu daha kolay öğrenirlerken, yetişkinlerin öğrenmesi güçleşmektedir. Bu konu üzerindeki araştırmalar halen sürmekle birlikte, %100 genlerin belirlediği bir durum olmadığı rahatlıkla söylenebilir.