Titania'nın hırpalanmış arazisi; kanyonların, uçurumların ve kraterlerin bir karışımı. NASA'nın gezegenlerarası robot uzay aracı Voyager 2, 1986'da Uranüs'ün en büyük uydusunun yanından geçti ve bu dikkat çekici görüntüyü kaydetti. Titania'daki yarıkların, Uranüs'ün bir başka uydusu Ariel'dekilere benzemesi, Titania'nın uzak geçmişinde şiddetli bir yüzey olayı yaşadığını düşündürüyor. Bu olay, muhtemelen suyun donup genleşmesiyle ilişkiliydi. Titania Uranüs'ün en büyük uydusu olsa da, yarıçapı Triton'un (Uranüs'ün kardeş gezegeni Neptün'ün en büyük uydusu) yalnızca yaklaşık yarısı kadardır; Triton'un kendisi de Dünya'nın Ayı'ndan biraz daha küçüktür. 1787'de William Herschel tarafından keşfedilen Titania, kabaca yarısı su buzu, yarısı kayaçtan oluşan, büyük ve kirli bir buz küresi gibidir. Son dönemde, radyoaktif ısınmanın yeraltındaki buzun bir kısmını eriterek okyanuslara dönüştürebileceği yönünde tahminler de var.