Bu gökada kümesinde ters giden ne? Abell 1689 kümesinde maddenin hangi biçimlerde bulunduğunu anlayabilmek için yalnızca Hubble Space Telescope gibi teleskopların derin görüntüleri yetmiyor; ayrıntılı computer modeling de gerekiyor. Önce şunu not edelim: yukarıdaki görüntüdeki puslu sarı lekelerin neredeyse her biri başlı başına bir gökada. Ancak yakından bakınca, pek çok arka plan gökadasının kümenin gravitational lens sapmaları yüzünden tuhaf biçimde büyütülüp bozulduğunu ve uzun, kıvrımlı yaylara dönüştüğünü görürsünüz. Bu yayların placement düzeni ve pürüzsüzlüğü üzerine yapılan bilgisayar analizleri, gördüğünüz gökadalardaki maddeye ek olarak kümenin, purple renkle dijital olarak üst üste bindirilmiş modeldeki gibi kayda değer miktarda dark matter da içermesi gerektiğini gösteriyor. Ne var ki Abell 1689 hâlâ gizemini koruyor. Çünkü yaylar o kadar çok ve o kadar çeşitli ki, hepsini birden explain them all edebilen ve aynı zamanda hareketlerini sınırlandırmak için gereken karanlık madde modelleriyle tutarlı kalan tek bir dark matter modeli ortaya çıkmış değil. Yine de Abell 1689 gibi gökada kümelerinden elde edilen ayrıntılı bilgiler umut veriyor. Bir gün, yalnızca kümelerdeki karanlık maddeyi tümüyle açığa çıkarmakla kalmayıp, uzak yaylara giden görüş doğrultusu boyunca evrende bulunması gereken dark energy miktarlarını da ortaya koyacak eksiksiz çözümlere ulaşılabilir.