Bugünün tarihinde, 1564’te doğan Galileo, Güneş Sistemi’ni bir teleskopla incelemek için kolları sıvadı. 1610’da Satürn’ün halkaları karşısında ilk kez hayrete düşenen de oydu. Aradan neredeyse 400 yıl geçse de Satürn’ün görkemli halkaları hâlâ gökyüzünün en çarpıcı manzaralarından birini sunuyor. diğer gaz devlerinin halkalarına kıyasla benzersiz biçimde parlak olan Satürn’ün halka sistemi yaklaşık 250.000 kilometre genişliğinde; ama bazı bölgelerde kalınlığı yalnızca birkaç onlarca metre. Günümüz astronomlarına göre halkalar belki de sadece yüz milyon yıl kadar genç. Ancak toz birikimi ve Satürn’ün uydularıyla süren dinamik etkileşimler yüzünden, halkalar zamanla kararabilir ve gaz devine doğru çökmeye başlayabilir. Önümüzdeki birkaç yüz milyon yıl içinde de ışıltılarının bir kısmını yitirebilirler. Galileo’dan bu yana astronomlar, sırlarını çözebilmek için büyüleyici halkaları büyük bir dikkatle didik didik inceledi. Hâlâ etkilenmeye devam eden bazı gözlemciler ise, gelecek haftaki (20 Şubat) Satürn’ün Ay tarafından elverişli biçimde örtülmesini fırsat bilip kanıt arayacak. Amaç, halka sisteminin iyi bilinen sınırlarının dışında halka malzemesi olup olmadığını görmek. Satürn’e ait böyle “kayıp” bir halkanın varlığına dair ilk ipuçları, 20. yüzyılın başlarına uzanan raporlarda dile getirilmişti.