Miranda, Chevron ve Alonso

Miranda, geçmişi kesinlikle fırtınalı olmuş tuhaf bir dünya. Hatta insanın aklına bir fırtına bile getiriyor. Daha büyük Uranüs uyduları içinde gezegene en yakın olan Miranda'nın çapı yaklaşık 480 kilometre. Bugünün tarihinde, 1948'de, Amerikalı gezegen astronomu Gerard Kuiper tarafından keşfedildi. 1986'da Voyager 2 uzay aracı onu yakından incelediğinde, bu karanlık ve uzak dünyanın epey sürprizlerle dolu olduğu anlaşıldı. Miranda'nın, birbirinden çok farklı arazi türlerinden oluşan, benzersiz ve şaşırtıcı bir görünüm çeşitliliği sergilediği görüldü. Bu da bazı araştırmacıların, evrimi boyunca en fazla 5 kez parçalanıp yeniden bir araya gelmiş olabileceğini öne sürmesine yol açtı. Merkezin hemen üstündeki parlak V biçimli bölge olan ünlü "chevron" yapısıyla birlikte, Miranda'nın en yüksek çözünürlüklü görüntülerinden oluşturulan bu bileşik görüntü; sırtlar ve vadilerin çarpıcı karşıtlıklarını, yaşlı kraterli bölgelerle daha genç ve daha pürüzsüz yüzeyleri ve belki de 19 kilometre derinliğe ulaşan gölgeli kanyonları gösteriyor. (Merkezin altındaki) büyük krater ise çapı 24 kilometre olan Alonso krateri.