Bu kızılötesi görüntüde, gökadanın merkez bölgesi üzerinde aday magnetarların konumları işaretlenmiş. Bunların, gökadaki en güçlü mıknatıslar olduğu düşünülüyor. Gözlemciler bu kozmik güç kaynaklarını Soft Gamma Repeaters (SGRs) ve Anomalous X-ray Pulsars (AXPs) olarak sınıflandırıyor. Büyük olasılıkla bunlar, bir şehir büyüklüğünde, hızla dönen ve çok güçlü manyetik alana sahip nötron yıldızları. Peki bir magnetarın manyetik alanı ne kadar güçlü olabilir? Pusula ibrelerini saptıran Dünya’nın manyetik alanı yaklaşık 1 Gauss olarak ölçülür. Dünya’daki laboratuvarlarda sürdürülebilen en güçlü alanlar ise yaklaşık 100.000 Gauss düzeyindedir. Buna karşılık bir magnetarın canavarca manyetik alanının 1.000.000.000.000.000 Gauss’a kadar çıkabildiği tahmin ediliyor. Bu kadar güçlü bir mıknatıs, Ay’a olan uzaklığın yaklaşık yarısı kadar yakına yerleştirilse kredi kartlarınızı kolayca siler, kalemleri de cebinizden çekip alırdı. 1998’de, yaklaşık 20.000 ışık yılı uzaklıktan bir magnetar olan SGR 1900+14, birçok uzay aracı tarafından saptanan güçlü bir gama ışını parlaması üretti. Bu yüksek enerjili ışınım patlamasının Dünya’nın iyonosferi üzerinde ölçülebilir bir etki bıraktığı artık biliniyor. Magnetarın yüzeyinde ise bu güçlü manyetik alanın, nötron yıldızının kabuğunu büküp yerinden oynattığı ve böylece şiddetli yüksek enerjili parlamaları tetiklediği düşünülüyor.