En sevdiğiniz şiir/şiiriniz nedir?

Anlar

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,

İkincisinde, daha çok hata yapardım.

Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.

Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,

Çok az şeyi

Ciddiyetle yapardım.

Temizlik sorun bile olmazdı asla.

Daha çok riske girerdim.

Seyahat ederdim daha fazla.

Daha çok güneş doğuşu izler,

Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.

Görmediğim bir çok yere giderdim.

Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.

Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.

Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.

Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten.

Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.

Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan,

Gitmeyen insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.

Eğer yeniden başlayabilseydim,

İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.

Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.

Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,

Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.

Ama işte 85'indeyim ve biliyorum...

ÖLÜYORUM...

Jorge Luis BORGES

Çoğu insan kendinden çok başkaları için yaşar. İçinden geleni yapmaya korkar, çekinir ancak sonunda üzülen kendisi olur. Anı yaşamak lazım bu yüzden. Çok geç olmadan "bunu da yaşadım" diyebilmek gerekir. 85 yaşına geldiğimizde yaptıklarımızdan çok yapmadıklarımızdan pişman olacağızdır çünkü.

Yıllarca şiir yazmayı bırak okumaktan/sevmekten bile kaçındım. Ta ki şimdi evli olduğum eşimle tanışana kadar. İlk şiirlerimi sevgilime yazdım. Aşk, sevda, kalp, gönül temalı şiirler. Ve uzun zaman sonra fark ettim ki aslında şiir yazmayı ve okumayı çok istiyor ve seviyordum. Aşk temalı olmayan ilk şiirimi ise çok sonra yazdım. Bu şiir ucu kırılmış bir kurşun kalemin duygularını anlatan bir şiirdir:

Kırık

Bekliyorum yine gözlerim kapalı

Bir ucum kusursuz bir ucum yaralı

Dakikalar resmen yok etmiş yılları

Kaderimdi, biliyorum yaşananları

***

Bıraktığım silik izler okunsa cidden

Oynatır hayatları hunharca yerinden

Ben her gün tıraş olmayı beklerken

Bulurum kendimi basit bir not yazarken

***

Usul usul azalan taş mürekkebim

Kalbimde kanayan asıl mürekkebim

İle değişse yerleri çelişse görevleri

İsmim kırık idi şimdi olur Kurşuni

***

Mahlas bile yazdı bu garip kendine

Yardım dilenirdi, edib oldu hayalinde

Yoktu bir dileği yontulmak haricinde

Yansa, bu çile kadar olmazdı belki de

***

Yıllar geçti dakikalar gibi

Bu garip bitti eridi mürekkebi

Son bir sıra talaşı dost edindi

Kırıldı son kez, dostluk da yetmedi

***

(Bu şiiri kaleme almama vesile olan lise hocam A. Kala'ya ve kadim dostum M. Öncel'e, şiir yazmayı güzelliğiyle bana öğreten canımdan çok sevdiğim karım B. G. Baysal'a sonsuz teşekkürler...)

Özdemir ASAF: Do

Dün sabaha karşı kendimle konuştum

Ben hep kendime çıkan bir yokuştum

Yokuşun başında bir düşman vardı

Onu vurmaya gittim kendimle vuruştum.

Bu şiiri en sevdiğim ayrıca Özdemir ASAF en sevdiğim şairdir.

Nazım Hikmetin otobiyografi şiiri diyorum

Hapislerde de yattım büyük otellerde de

açlık çektim açlık grevi de içinde ve tatmadığım yemek yok gibidir

otuzumda asılmamı istediler kırk sekizinde Barış madalyasının bana verilmesini verdiler de

Edip Cansever Yerçekimli Karanfil Şiiri

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde

Oysaki seninle güzel olmak var

Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi

Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda

Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.

Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte

Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel

O başkası yok mu bir yanındakine veriyor

Derken karanfil elden ele.

Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle

Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil

Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk

Birleşiyoruz sessizce.

şiirde “Yerçekimli Karanfil” metaforu, sevginin doğal bir çekim gücü gibi olduğunu ve insanların birbirine doğru çekildiğini simgelemektedir.Şiirde, insan ilişkilerini ve sevginin paylaşıldıkça çoğalan bir güzellik olduğunu işler. Birbirine karanfil veren insanlar, sevgiyi paylaşmanın ve büyütmenin anlamını taşır., Edip Cansever sevdayı birlikte büyüterek daha da güzelleştirmenin önemini vurgular. İki kişi arasındaki sevgi, birbirlerine dokunarak, birbirlerine ısınarak ve sessizce birleşerek daha da anlam kazanır.Edip Cansever, şiirinde yalın bir dil kullanır ve duygusal bir ton oluşturmaktadır bunu her şiirinde görmek mümkündür. Anlamın derinliği, sadece birkaç kelimeyle ifade edilir ve bu da okuyucunun duygusal bir bağ kurmasını sağlamaktadır