Neden bisiklet sürerken dengemizi kaybetmiyoruz?

Ilk bisikleti sürmeye başladığında dengeni koruyamıyordun aslında ama süre süre alıştın ve biraz sabit hızın da önemi var bence, yavaş gittikçe dengesizlik oluyor ama hızlı olduğunda biraz daha dengede olabiliyorsun. Çünkü şöyle hatırlıyorum. Ben ilk bisiklet sürmeye başladığım zaman beni arkamdan itti diyorlardı. O itilme gücünün etkisiyle dengemi sağlıyordum ve ardından. Kendim de pedal çevirerek hızımı koruyup denge süremi uzatmaya çalışıyordum. 

Yukarıdaki cevapta işin birazcık daha fiziksel boyuta anlatılmış. Ben daha biyolojik yaklaşıp aslında alıştığın bir durum ve refleks olarak kendini dengede tutuyorsun demek istiyorum. Araba kullanmak gibi örgü yapmak gibi düşünebilirsin. Başta dengede kalamıyorsun ama alıştım ve artık bunu dengede kalmalıyım düşüncesinden ziyade. Bir araç kullanır gibi kullanıyorsun. Kaza yapmamaya dikkat ediyorsun. Düşmemeye, birine çarpmamaya...

Fiziksel etkenler işin zeminini hazırlıyor elbette ama tek başına yeterli değil. Asıl olay beyinde bitiyor. Kafatasımızın arka tarafında bulunan beyincik dediğimiz bir bölge var. Görevi kabaca vücudun dengesini ve hareketlerini organize etmek diyebiliriz. Bir de iç kulağımızda başımızın ne tarafa yattığını hisseden minik bir sıvı mekanizması var. İlk bisiklete bindiğimizde sürekli düşüyoruz çünkü beyincik henüz ne yapacağını bilmiyor. Ama kullandıkça, iç kulaktan ve kaslardan gelen sinyallere karşı doğru kasları çalıştırmayı öğreniyor. Bir süre sonra, örnek olarak; bisiklet hafif sağa yattığında hiç düşünmeden tamamen otomatiğe bağlı olarak gidonu hafifçe sağa kırıyoruz.