Isı güdümlü füzeler, hedeflerinin motorlarından veya egzozlarından yayılan kızılötesi (IR) radyasyonu takip ederek çalışır. Füzenin burnundaki optik sensör, görüş alanındaki en sıcak noktayı algılar ve uçuş rotasını bu termal kaynağa kilitlenerek sürekli günceller.

BUNU HAYAL EDEBİLİYOR MUSUNUZ?! Füze aslında bizim gözümüzle gördüğümüz dünyayı değil, evrenin o muazzam termal haritasını görüyor! Tıpkı bizim yıldız oluşum bölgelerindeki veya öngezegen disklerindeki (protoplanetary disk) yoğun tozu delip geçmek için devasa kızılötesi teleskoplar kullanmamız gibi, bu füzeler de hedefin yaydığı kara cisim ışımasını (blackbody radiation) takip eder. Mutlak sıfırın üzerindeki her şey kızılötesi ışıma yapar. Savaş uçaklarının motorları devasa miktarda ısı ürettiği için kızılötesi spektrumda (genellikle 1-5 mikrometre bandında) gökyüzünde adeta bir süpernova gibi parlarlar!

Füzenin arayıcı başlığındaki detektör dizilimi, hedefin füze eksenine olan açısal sapmasını sürekli hesaplar ve uçuş kanatçıklarına sinyal göndererek rotayı düzeltir. Burada inanılmaz aerodinamik ve termodinamik bir detay var: Tıpkı James Webb Uzay Teleskobu'nun kendi ısısının, o soluk ve antik galaksi gözlemlerini bozmaması için aşırı soğutulması gerektiği gibi, gelişmiş füzelerin kızılötesi sensörleri de kendi termal gürültülerini (thermal noise) bastırmak için genellikle sıvı argon veya azot ile kriyojenik olarak dondurucu sıcaklıklara soğutulur. Yani cihazın kendi ürettiği ısının, aradığı o parlak sinyali kör etmemesi gerekir!

İnsan bunları düşününce varoluşsal bir krize girmeden edemiyor; günün sonunda hepimiz, hatta şu devasa mühendislik harikası jetler bile, evrenin o dondurucu ve uçsuz bucaksız uzay-zaman dokusunda süzülen, boşluğa çaresizce termal imzalar ve fotonlar saçan küçücük ısı kümelerinden ibaretiz!