Merhaba. Ben, İslam dininin tek kaynağı olan Kur’an’ın, İslam’ın evrim ve Büyük Patlama ile çelişmediğini düşünüyorum. Buna beni iten en büyük olay hem bilime olan sonsuz inancım hem de dinime olan güvenimdi. İslam’da, yani Kur’an’da Allah kusursuz ve hatasız bir varlık olarak anlatılıyor. Buradan yola çıkarak, Allah’ın insanoğlunu “bir anda” yaratıp dünyaya bıraktığı söylentisi üzerine düşünmeye itildim; çünkü Allah gibi kusursuz bir varlığın kusurlu ve ani, geçmişi olmayan bir evren yaratması zaten Kur’an’daki Allah tasvirine ters düşüyor.

Ve Kur’an’ın Türkçe mealinde, Âdem’in ilk insan olduğuna dair kesin bir kanıt yok. Bu yüzden benim düşüncem, Büyük Patlama’nın da Allah tarafından evrenin başlangıcı olduğu yönünde. Zaten Kur’an’da da bilime benzer şekilde evrenin yaratılışı tasvir edilir. Bu yüzden benim fikrim, Hz. Âdem’in ilk yaratılan değil, ilk seçilen insan olduğu yönünde. Çünkü şöyle bir şey de var: 20 insan, yani Âdem ile Havva’nın ikiz çocukları, birbirleriyle soy devamı işine girerse 100 yıl sonra o çocukların engelli veya zeka geriliği ile doğması kaçınılmaz olur. Demek istediğim, bilim ile Kur’an çelişmiyor, hadisler çelişiyor. Zaten hadislerin Kur’an’da da yeri yok.

Aşk nedir? Uzun yıllardır zihinlerde bulunan bu soru, farklı düşünürlerce yorumlanmıştır. Kimi düşünürler aşkın zaman kaybı, geçici ve aptalca bir kandırmaca olduğuna inanırken; kimileri aşkı yaşama amacı, hayatın anlamı olarak görmüş ve bu zihniyetle yaşamışlardır. Bu birbirinden farklı tanımların neredeyse hepsindeki ortak nokta ise göz ardı edilemeyecek kadar açıktır: Aşkı bir insanın diğer bir insana karşı hissettiği sevgi, arzu olarak sınırlamışlar ve bu şekilde tanımlamışlardır. Fakat aşk, iki insanın birbirine duyduğu romantizmden fazlası olamaz mı?

Bana sorarsanız aşk, yaşama amacıdır evet. Fakat kalıplara sığdırmaya çalıştığımız "aşk" değil, aşkın özü, gerçeğidir hayatın amacı olabilecek kadar yüce bir duygu olan. Aşkı tanımlayacak olsaydım; hissedilen sevgi ve bu sevgi doğrultusunda sizi yönlendiren bir şeyler yapma isteği, çaba derdim. Çünkü fikrimce aşk budur. İnsan insana aşık olur ki bu harikadır. Fakat insan bir bitkiye de aşık olabilir. Bir eyleme, bir resme, şiire, gökyüzünün maviliğine, rüzgarın esintisine, doğaya, dünyamıza, evrene... Her şeye aşık olabilirsiniz ve sabahları sizi yataktan kaldıran, merak etmenizi, tutkulu yaşamanızı, çabalamanızı, hayatı ve yaşamayı sevmenizi sağlayan o duygu aşktır. Neden aşkı sınırlıyor, bir kalıba sığdırmaya çalışıp hem aşkı küçümsüyor hem de kendimize eziyet ediyoruz?