Türk sanat müziğini (TSM) Osmanlı klasik müzik geleneğinden Cumhuriyet dönemine uzanan çizgide, yalnızca estetik bir repertuvar tarihi olarak değil; bilgi üretim biçimleri (meşk ve teori), kurumsal alanlar (saray/tekke/meclis; konservatuvar/radyo/TRT), teknoloji-temelli dolaşım ağları (nota, plak, radyo, dijital platformlar) ve temsil rejimleri (kanon, standart icra, “otantik”lik söylemi) üzerinden analiz etmektedir. Çalışma, makam–usûl–form üçlüsünü TSM’nin teknik omurgası olarak ele alırken, bu omurganın tarihsel koşullar altında nasıl farklı pedagojik ve icrai kodlara büründüğünü tartışır. Osmanlı döneminde meşk temelli aktarımın üslup bilgisini “bedenleşmiş pratik” olarak taşıması, kuramın ise repertuvarla birlikte işleyen uygulamalı bir epistemoloji kurması; Cumhuriyet döneminde nota merkezli eğitim, repertuvar kurulları ve yayıncılığın etkisiyle standartlaşma ve kanonlaşma süreçlerine evrilir. Sonuç olarak TSM, sürekliliği sağlayan teknik bir dil ile modernleşmenin kurduğu yeni kamusal alan arasındaki gerilimde, dinamik ve çok katmanlı bir müziksel kültür alanı olarak değerlendirilir.