Evet, unutmadık. Ama unutmadığımızı hem kendimize hem de başkalarına kanıtlamak istercesine, medyada göze sokmak zorundayız değil mi? Bir görüntü buluyoruz, kime ait olduğu bilinmeyen, bağlamı koparılmış bir görüntü. Arkaya bir de fon müziği, duyguyu tamamlasın, sahneyi ağırlaştırsın diye. Peki o karede kimin canının yandığını, kimin hayatta kalıp kimleri toprağa verdiğini gerçekten düşünüyor muyuz? Yoksa yalnızca 'hatırladığımızı' gösterecek daha etkili bir sunum mu arıyoruz?
Bir kare düşünün, enkazın başında oturan biri. Yüzü kadrajda yok, adı yok, hikayesi yok. Ama o kare paylaşılıyor, beğeniliyor, altına birkaç kelime yazılıyor ve akış devam ediyor. O kişinin o an ne düşündüğünü, hangi sesi hala kulağında çınladığını, hangi boşluğun içine düştüğünü merak eden var mı? Yoksa acı yalnızca tüketilecek bir içerik mi?
Bir video düşünün, ağlayan bir çocuk. Nerede çekildiği belirsiz, ne zaman olduğu muğlak. 'Savaşın masum yüzü' diye etiketleniyor. O çocuğun bugün hayatta olup olmadığını kim biliyor? O görüntünün, çocuğun ömrü boyunca sırtında taşıyacağı bir damga olabileceğini düşünen var mı? Yoksa empati yalnızca birkaç saniyelik bir duraksama mı?

Siyah beyaz bir fotoğraf. Toplu bir cenaze, üst üste dizilmiş tabutlar. Rakamlar konuşuyor 'Şu kadar kayıp.' Ama o rakamların her biri bir ses, bir alışkanlık, bir eksiklik demek. Sabah kahvesini aynı saatte içen bir baba, akşam kapıyı aynı şekilde kapatan bir anne, odasında yarım kalmış bir defter. Sayılar bunları taşımaz, biz taşımak istemediğimiz için sayılara sığınırız.
Algoritmanın önümüze düşürmediği acılar yok sayılır. Kameraya girmeyen yas, kayda alınmayan çığlık sanki hiç yaşanmamış gibi olur. Görünmeyen unutulması daha kolaydır, unutulan ise bir daha hiç hatırlanmaz.
Asıl soru şu: Hatırlamak gerçekten istemediğimiz için mi bu kadar yüzeyde kalıyoruz, yoksa hatırlamanın bedelini ödemeye hazır olmadığımız için mi? Çünkü hatırlamak yalnızca bakmak değildir, sorumluluk ister, rahatsızlık ister, konforun bozulmasını ister. Ve belki de en zor olanı o acının bize ait olmadığını düşünerek geçip gitme lüksünden vazgeçmeyi ister.

Ben kan gurubun ORHpozitif eşimin ise BRH pozitif çocuğum ARH pozitif dogdu

Acı biber yediğinizde aslında diliniz yanmıyor, kandırılıyorsunuz. Biberdeki kapsaisin molekülü, normalde "kaynar su içtin, doku hasarı var" uyarısını veren TRPV1 reseptörlerine yapışıp sistemi "hack"liyor.

Beyin aradaki farkı anlayamıyor; ortada ateş yok ama o, yangın var sanıp vücudu soğutmak için hemen terleme emri veriyor. İşin komiği, evrimin bizi toksinlerden uzak tutmak için tasarladığı bu alarm sistemini, sırf sonrasında gelen o hafif endorfin gevşemesi için bilerek bozuyoruz. İnsan beyni gerçekten tuhaf bir yer.

"Eski kitap kokusu" diye romantize ettiğimiz şey aslında kağıdın yavaş yavaş ölümü. Odun hamurundaki lignin zamanla asidik tepkimeyle parçalanırken vanilin ve benzaldehit gibi uçucu bileşikler salıyor; bu yüzden burnunuza o hafif tatlı, bademimsi koku geliyor. Yani teknik olarak çürümeyi seviyoruz. İşin ironik tarafı şu: Günümüzde basılan yüksek kaliteli, asitsiz kağıtlar bu şekilde yaşlanmıyor. Torunlarımız muhtemelen bu kokuyu hiç bilmeyecek çünkü yeni kitaplar kimyasal olarak fazla "sağlam".

Windows Recall olayındaki asıl sıkıntı sadece "bizi izliyorlar" paranoyası değil, yarattığı devasa saldırı yüzeyi. Ekrandaki her şeyi saniye saniye kaydedip, OCR ile aranabilir yerel bir veritabanına gömmek, malware geliştiricileri için işi inanılmaz kolaylaştırıyor.

Eskiden anlık veri yakalamak veya şifreleri çalmak için karmaşık hook'lar, keylogger senaryoları gerekirdi. Şimdi saldırganın tek yapması gereken, sistemin zaten senin için hazırladığı o veritabanı dosyasını (muhtemelen basit bir SQLite) sessizce dışarı sızdırmak. Kendi bilgisayarımızda kendi aleyhimize çalışan, kusursuz bir delil klasörü tutuyoruz resmen. Mühendislikte "yapabiliyor olmamız, yapmamız gerektiği anlamına gelmez" ilkesinin unutulduğu bir hafta daha.