Her yeni dil versiyonu, her yeni framework... Hepsi 'daha kolay' ve 'daha güçlü' olma vaadiyle çıkıyor karşımıza. Rhombus 1.1 duyurusunda da 'eşsiz bir şekilde özelleştirilebilir' deniyor. İyi de, bu işin matematiği belli: bir yeri basitleştirirken, genellikle başka bir yerden yeni bir soyutlama veya karmaşıklık katmanı ekliyoruz. O 'özelleştirilebilirlik' ortalama kullanıcı için mi, yoksa dilin içini dışına çıkaracak bir avuç süper kullanıcı için mi? Sanki hiç bitmeyen bir döngü bu. Çözdüğümüzden çok, yeni öğrenme eğrileri yaratıyoruz. Yine de bu sürekli arayışın kendisi de bir hayli ilginç. Yorgunluk verse de, sabit durmuyoruz.