1940'lı yıllara ait bu dalgıç kaskı aslında su geçirmez değildi. İçine bir hortumla hava pompalanarak kaskın içinde bir hava cebi oluşturulurdu. Bu yüzden dalgıcın kaskın suyla dolmaması için sürekli dik durması büyük önem taşıyordu.

NOAA'nın geçmişinden kalma en eski dalış fotoğrafı olarak bilinen bu kare, 1940 civarında çekilmiş. Fotoğrafta, NOAA'nın öncülü olan U.S. Coast & Geodetic Survey'den bir dalgıç, Survey Gemisi Lydonia'nın pervanesine dolanan bir kabloyu kesmek için hazırlanıyor. Sahil araştırma gemisi Lydonia'nın yanındaki filika dalış platformu olarak kullanılıyor. Filikadaki bir başçavuş (solda) ve bir mürettebat, kaskı dalgıcın başına indiriyor.

Bu sığ su dalgıç kaskları, üzerlerindeki kurşun ağırlıklar sayesinde (kaskın yakasındaki dikdörtgen ağırlıklara dikkat) dalgıcın omuzlarında sabit duruyordu. Derin deniz dalışlarında kullanılan özel ekipmanlara ve dalış tulumlarına gerek duyulmuyordu. Geminin güvertesindeki bir kompresör, kaskın sağ tarafına bağlı bir hortum aracılığıyla dalgıca sürekli hava sağlıyordu. Dalgıcın filikaya inip çıkmasını kolaylaştırmak için sol tarafında bir halat merdiven (Jacob's merdiveni) bulunuyordu.

Bu basit dalış ekipmanı, pervaneleri ve dümenleri temizlemek, gemi gövdelerini hasara karşı incelemek gibi işler için 18 metreye kadar olan sığ sularda oldukça elverişliydi. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra SCUBA dalış ekipmanlarının yaygınlaşmasıyla bu tür sığ su kaskları yavaş yavaş kullanımdan kalktı.

(Görsel kredisi: Yüzbaşı David M. Whipp'in Ailesi, U.S. Coast & Geodetic Survey)

Bugün benim doğum günüm çünkü bugün 19 yıl önce doğmuşum ama ben doğuduğum günü saymıyorum varlığım o günle başlamadı varlığım ondan sonra başladı çevresel genetik faktörlerle ve bana özgü mutasyonlar ile başladı doğumum varlığımin başlangıcı doğumum değil bütün hayatım doğum günü benim için. Doğum günü herhangi bir günden farksız ama arkadaşlarimin doğum günü onlar benim için doğudukları zaman var oldular tanışmamiz ise bu varlığımızin bütünleşip birbirini görmesiyle tamamlandı

Tarih kitapları bazen o kadar düz bir çizgi çizer ki, geçmişin aslında ne kadar karmaşık olduğunu unuturuz. Ne iyi ki, toprağın altı bazen kendi hikayelerini fısıldıyor ve bilim, o fısıltıları duymamızı sağlıyor. Mekanizma basit: Kemiklerimiz, hayatımızın birer arşiv kutusu gibi. Yediklerimizden geldiğimiz coğrafyaya, hatta maruz kaldığımız zorluklara dair kimyasal ve genetik imzalar barındırıyorlar.

Geçtiğimiz günlerde, 17. yüzyıldan kalma bir yerleşimdeki kazılarda bulunan iskeletler bu gerçeği tekrar yüzümüze vurdu. DNA analizleri ve kemiklerdeki izotop oranları sayesinde, bölgenin önde gelen aileleriyle birlikte defnedilmiş bir Afrika kökenli çocuk ve İrlandalı hizmetkarlar bulundu. İşte burada işler ilginçleşiyor: O 8 yaşındaki çocuğun "İngiliz adetlerine uygun" şekilde, tabut içinde gömülmüş olması, dönemin kölelik ve hizmetkarlık kavramları arasındaki çizginin sanıldığı kadar keskin olmadığını gösteriyor. Genelde kölelerin izole yerlere, isimsiz gömüldüğü düşünülürken, bu detay bir anda tüm varsayımları sallıyor.

Elbette DNA her şeyi açıklamaz. Çocuğun tam olarak ne tür bir hayat yaşadığını, köle mi yoksa süresi belirlenmiş bir hizmetkar mı olduğunu kesin olarak bilemeyiz. Ancak bu bulgular, geçmişin tek düze bir anlatıdan çok, beklenmedik insani bağlantılar ve statülerle dolu, çok katmanlı bir gerçeklik olduğunu hatırlatıyor. Bazen en sağlam tarih dersleri, sessiz sedasız toprak altında yatanlardan gelir.

Babamdan öğrendiğim şey şuydu; İnsan, şartlar ne olursa olsun karakterinden vazgeçmemeli.

Bizim izlediğimiz sinemaların müziğini orkestrasıyla yapan ve birçoğumuzun tanımadığı o insan: HANS ZİMMER