Kırmızı Pazartesi (Cronica de Una Muerte Anunciada)

Gabriel García Márquez her kitabını büyük bir merakla okudum ve kendimce yorumlayıp paylaştım sayfamda.Kırmızı Pazartesi’ni okurken baştan sona bir sıkışmışlık hissi var. Çünkü daha ilk sayfada ne olacağını biliyorsun: Santiago Nasar ölecek. Asıl mesele bu değil; herkesin bunu bilip kimsenin gerçekten durdurmaması. Kitap boyunca insanın içinden “birisi çıksa da engellese” diye geçirmek ama kimsenin çıkmaması çok can yakıyor.

Bu roman suçtan çok seyircilik üzerine. Herkes bir şeylerin ters gittiğinin farkında ama sorumluluk hep başkasına bırakılıyor. “Ben söylesem bir şey değişir mi?” diye düşünülen o anlar, Santiago’nun ölümüne giden yolu açıyor. Márquez burada şunu söylüyor gibi: Felaketler bazen kötülükten değil, sessizlikten doğar.

Anlatım sakin, hatta serinkanlı ama bu sakinlik daha da sarsıcı. Çünkü yaşananlar olağanüstü değil; fazlasıyla tanıdık. Küçük bir kasabada dedikodunun, namusun ve korkunun insan hayatından daha ağır basabildiğini görüyorsun.

Kırmızı Pazartesi bittiğinde insanın aklında şu kalıyor:
Bazen suçlu tek bir kişi değil;
hiçbir şey yapmayan herkes.

insan ne kadar kitap okursa o kadar farklı dünyaya ve yaşama şahit oluyor. vakit ayırıp incele yorumumu okuyan herkese teşekkür ederim.

Kırmızı Pazartesi, namusu merkezine almaz; onu yalnızca hikâyenin üstüne örtülmüş ince bir perde gibi kullanır. Asıl anlatılan, herkesin bildiği bir ölümün nasıl sessizlik içinde gerçekleştiğidir. Cinayet tek bir elden çıkmaz; bakışlarla, suskunluklarla, ertelenmiş cümlelerle adım adım hazırlanır. Santiago Nasar ölürken, kasaba çoktan suç ortağı olmuştur. Çünkü burada suç bireysel değildir; toplum hazırlar, biri işler. Ölüm ise, haklı ya da haksız gerekçelere ihtiyaç duymadan, yolunu bulup gelir.

Bir kitap daha bitti ve ben yine derin derin düşünmeye, okuduğum yaşamları kendimce değerlendirmeye basliyorum. Bir bireyin davranışları yaşadığı toplumun değerlerini gosterir dogru. Ama kabul etmeyecegim bir sey varsa o da şudur.
Altını çizdiğim satırlardan birinde "her erkek onlarla mutlu olur cunku onlar aci cekmek icin yetistirilmisler." "Ask'ta ogrenilir kızım " gibi....
Biz kadinlar kendi gücümüzün farkina ne zaman varacağız acaba?
Çocuklarımızı cinsiyetçi bir anlayisla buyutmemek ve onlari vicdanlı yetiştirmek dileğiyle ....