Güneş’e ne oldu? Bazen Güneş’e sanki dev bir mercek içinden bakıyormuşuz gibi görünebilir. Ama yukarıdaki örnekte ortada tek bir mercek yok; aslında milyonlarca mercek var: buz kristalleri. Üst atmosferde su donarken küçük, yassı, altıgen buz kristalleri oluşabilir. Bu kristaller yere doğru süzülürken, çoğu zaman yüzeyleri düz ve yere paralel olacak şekilde konumlanır. Gün doğumu ya da gün batımı civarında bir gözlemci, düşen pek çok buz kristalinin oluşturduğu aynı düzlemin içinden geçiyor olabilir. Bu hizalanma sırasında her kristal minik bir mercek gibi davranır; güneş ışığını kırarak görüşümüze yönlendirir ve “güneş köpeği” denen olgunun teknik adı olan parhelia gibi olayları oluşturur. Yukarıdaki görüntü geçen yıl Stockholm, İsveç’te çekildi. Görüntünün merkezinde Güneş var; solda ve sağda ise iki parlak güneş köpeği belirgin biçimde ışıldıyor. Görülebilen bir diğer yapı da parlak 22 derecelik halo; ayrıca daha ender görülen ve çok daha sönük 46 derecelik halo da seçiliyor. Bunların hepsi, atmosferdeki buz kristallerinden yansıyan güneş ışığı sayesinde oluşuyor.