Mars’ta gün batımını izlemek nasıl bir şey olurdu? Bunu anlamaya yardımcı olmak için robotik gezgin Spirit geçen ay, Gusev kraterinin uzaktaki kenar çizgisinin ardına doğru Güneş’in ağır ağır inişini sakin sakin seyredecek şekilde konumlandırıldı. Zor bir görevdi ama birilerinin, yani bir robotun, bunu yapması gerekiyordu. Dünya’da kırmızı gün batımının ardında iki etki vardır: Atmosferdeki oksijen ve azot molekülleri, güneş ışığındaki mavi ışığı daha baskın biçimde saçar; ayrıca az miktarda safsızlık (örneğin volkanik toz) da saçılmaya katkı verir. (İlk etkinin büyüklüğü, Albert Einstein’ın en çok atıf alan makalelerinden birinde hesaplanmıştı.) Mars’ta oksijen ve azot yoktur; buna karşılık gezegenin yüzeyi, hızlı ama seyrek rüzgârların sık sık atmosfere kaldırdığı kızıl tozla kaplıdır. Yukarıdaki fotoğraf gibi görüntülerin analizleri, en azından bazı Mars günlerinin, Dünya’dakine kıyasla belirgin biçimde daha uzun süren ve daha kırmızı bir gün batımıyla sona erdiğini gösteriyor. Alacakaranlıktan sonra iki saate kadar, güneş ışığı atmosferin üst katmanlarındaki Mars tozu üzerinden yansımayı sürdürdü ve ortalığa yaygın, dağınık bir parıltı saçtı. Ortaya çıkan sonuç, atmosfer bilimcilerin yalnızca Mars atmosferini değil, Güneş Sistemi genelindeki atmosferleri, kendi yuvamız Dünya dâhil, daha iyi anlamasına yardımcı oluyor.