Emiliano, nesnel gerçekliği sanatsal yaratım süreçleriyle harmanlayarak hayatına bir film yönetmeninin gözüyle bakar. Çektiği hikâye gündelik yaşamıyla iç içe geçip bocalar ve nihayetinde tüm dünyası kamerasının objektifine hapsolur. Zihni karışık, yapayalnız ve artık başkalaşmış ama aynı zamanda ölçülebilir, kontrol edilebilir ve yönlendirilebilir bir gerçeklik hâline gelen bir ekranın karşısında, bir şarkıyı döngü hâlinde dinler: İnsanın bir dua gibi söylediği ya da tekrarladığı; kişiyi hatırlamaya, inanmaya ve kendini ikna etmeye zorlayan o şarkılardan birini.
Emiliano, nesnel gerçekliği sanatsal yaratım süreçleriyle harmanlayarak hayatına bir film yönetmeninin gözüyle bakar. Çektiği hikâye gündelik yaşamıyla iç içe geçip bocalar ve nihayetinde tüm dünyası kamerasının objektifine hapsolur. Zihni karışık, yapayalnız ve artık başkalaşmış ama aynı zamanda ölçülebilir, kontrol edilebilir ve yönlendirilebilir
... Daha fazla göster