Yıldızlar füzyon, yani atomların bir araya gelip enerji salması sayesinde uzayın karanlığında ışıl ışıl parlar. Peki ya yıldızlara güç sağlamanın başka bir yolu varsa?

Austin, Texas Üniversitesi'nden Katherine Freese ile Colgate Üniversitesi'nden Cosmin Ilie ve Jillian Paulin'den oluşan bir ekip, James Webb Teleskobu'ndan (JWUT) gelen görüntüleri incelerken yok olan karanlık madde parçacıklarından güç alan, Güneş'imizden çok daha büyük ve parlak olan teorik cisimler, yani karanlık yıldızlar olabilecek üç parlak cisim fark ettiler. Eğer hipotez doğrulanırsa bu yıldızlar, fiziğin çözülmemiş en derin problemlerden biri olan karanlık maddenin doğasını ortaya çıkarabilir. Weinberg Teorik Fizik Enstitüsü müdürü ve UT Austin'de Jeff ve Gail Kodosky Fizik Bölümü Başkanı Freese bu konuda şunları söylüyor:

Evrendeki bazı nesneler, canlı ve sürekli bir ışıkla parlar. Bazılarıysa başka nesnelerin ışıklarını yansıtır. Kimileri ömürlerinin sonunda büyük bir patlamayla yok olurken kimileri de nabız atışları gibi düzenli ışıklar saçar. Bazı enerji kaynaklarıysa bir saatin tik takları gibi düzenli şekilde foton demetleri yayar.

Bu son ışık yayma biçiminin gözlemlendiği birkaç farklı nesne türü mevcuttur. Ancak son günlerde bilim insanları kafa karıştırıcı bir şekilde yanıp sönen yeni bir ışık kaynağı keşfettiler. Arşivlenmiş verilere göre bu ışık 1988'den beri her 21 dakikada bir parlıyor. Üstelik, GPM J1839–10 adı verilen ve bizden 15.000 ışık yılı (yani 140 katrilyon kilometre) uzaktaki Kalkan (veya Scutum) takımyıldızı içinde bulunan bu nesnenin ne olduğunu bilmiyoruz!

Kolombiya'nın And Dağları'nda yaşayan Mabuya kertenkeleleri diğer kertenkelelere hiç benzemiyor. Kertenkelelerin çoğunluğu sert kabuklu yumurtalar bırakırken, bazı Mabuya türleri yavrularını canlı doğuruyor. En önemli özellikleri ise annelerinin vücudun içerisinde bulunan, yavruları beslemek için özelleşen organlar olan plasentalara sahip olmasıdır.

Aslında, plasentalar genelde fare ve insan gibi memelilerle ilişkilendirilir. İnsanlar olarak biz plasentalı memeliler, bir diğer ismiyle etenelileriz. Fakat bizim dışımızda plasentaya sahip farklı hayvan türleri de var. 2001 senesinde, Kolombiya'daki Santander Endüstri Üniversitesi'nden zoolog Martha Patricia Ramírez-Pinilla ve Adriana Jerez, Mabuya kertenkelelerinin bizden çok da farklı olmayan, aşırı gelişmiş plasentaları olduğunu keşfettiler.^[1]

Torpor, hayvanlarda görülen düşük metabolik ve fizyolojik aktivite hallerine verilen genel isimdir. Günlük veya mevsimsel olarak gerçekleşebilir. Günlük olarak torpor hâline geçen canlılar birkaç saat boyunca bu hâllerini korurken mevsimsel olarak torpor hâline geçebilen canlılar belli mevsimler içerisinde günlerce bu durumda kalabilirler.

Mevsimsel torpor gerçekleştiği mevsime göre farklı türlere ayrılır. Örneğin kış ayında gerçekleşiyorsa kış uykusu (hibernasyon), yaz ayında gerçekleşiyorsa yaz uykusu (estivasyon) adını alır. Mevsimsel torporlar ayrı isimler aldığı için torpor terimi genellikle günlük olan torpor hâlini belirtmek için kullanılır. Böylelikle hibernasyon ve estivasyon da birbirine bağlanan birden çok torporun oluşturduğu torpor serileri olarak tarif edilebilir.

Atlantik Meridyenel Devrilme Sirkülasyonu (İng: "Atlantic Meridional Overturning Circulation" veya kısaca "AMOC"), Atlas Okyanusu içindeki akıntı sistemlerinden biridir ve güneydeki ılık ve tuzlu suları kuzeye, kuzeydeki soğuk ve derin suları güneye taşır. Bu sirkülasyon, dünyanın çeşitli yerlerine sıcaklık getirir ve ayrıca okyanus yaşamını sürdürmek için gerekli besinleri taşır. Atlantik Meridyenel Devrilme Sirkülasyonu, Kuzey ve Labrador Denizleri ve Güney Okyanusu'ndaki devrilme bölgeleriyle bağlantılıdır, ancak Labrador Denizi'ndeki devrilmenin boyutu tartışmalıdır.^[1][2]

Okyanus suyu, akıntılar sayesinde sürekli bir dolaşım halindedir. Gelgit akıntıları kıyıya yakın meydana gelir ve Güneş ile Ay'dan etkilenir. Yüzey akıntıları rüzgardan etkilenir. Bununla birlikte, yüzeyden deniz tabanına meydana gelen diğer çok daha yavaş akıntılar, termohalin sirkülasyonu adı verilen bir süreç olan tuzluluk ve okyanus sıcaklığındaki değişiklikler tarafından yönlendirilir. Bu akımlar, AMOC'u da içeren büyük bir "küresel taşıma bandında" taşınır.