Kara delikler, Evren'deki en uç cisimlerdir. Çok küçük bir alana o kadar çok kütle toplarlar ki yeterince yakınlaşınca hiçbir şey, ışık bile, yerçekiminden kaçamaz. Kara delikleri anlamak, kozmosu yöneten en temel yasaları çözmenin anahtarıdır çünkü kara delikler en iyi test edilmiş iki fizik teorisinin sınırlarını sunar.

Bu teoriler; yerçekimini, uzay-zamanın büyük cisimlerle eğrilmesinin (büyük ölçekli) bir sonucu olarak tanımlayan genel görelilik teorisi ve fiziği en küçük uzunluk ölçeklerinde tanımlayan kuantum mekaniği teorisidir. Kara delikleri tam olarak tanımlamak için bu iki teoriyi bir araya getirip bir kuantum yerçekimi teorisi oluşturmamız gerekmektedir.

NSF'nin NOIRLab'inin bir programı olan Şili'deki Cerro Tololo Inter-American Gözlemevinde ABD Enerji Bakanlığı tarafından üretilen Karanlık Enerji Kamerasıyla yapılan alacakaranlık gözlemleri, gökbilimcilerin Güneş'in parıltısında saklanan 3 tane "Dünya'ya yakın asteroit"i (DYA) tespit etmelerini sağladı. Bu DYA'lar, Dünya'nın ve Venüs'ün yörüngelerinde gizlenen bulunması zor bir popülasyonun parçasıdır. Asteroitlerden biri, son sekiz yılda keşfedilen, Dünya için potansiyel olarak tehlikeli en büyük cisimdir.

Bulunan asteroitler; Dünya ve Venüs'ün yörüngelerinin iç kısmındaki bölgede, İç Güneş Sisteminde saklanıyordu. Bu bölge, gözlemler için zorlu olmasıyla biliniyor çünkü asteroit avcıları Güneş'in parıltısıyla başa çıkmak zorundalar. Ancak gökbilimciler, alacakaranlık esnasındaki kısa ama elverişli gözlem koşullarından yararlanarak normalde bulunması güç olan bir DYA üçlüsü buldular. Bunlardan biri, bir gün onu Dünya yörüngesine yerleştirebilecek bir yörüngeye sahip olan, 1,5 kilometre genişliğinde 2022 AP7 isimli bir asteroittir. 2021 LJ4 ve 2021 PH27 isimli diğer asteroitler, Dünya'nın yörüngesinin tam içinde güvenli bir şekilde kalan yörüngelere sahiptir.

Mars'a çarpan iki göktaşını kaydeden NASA'nın InSight uzay aracının elde ettiği veriler, Mars yerkabuğunun yapısı hakkında yeni bilgiler sağlıyor. Daha önce araştırmacılar, dalgaları bir depremin dış merkezinden gezegenin iç kısmına doğru yayılan birçok deprem gözlemlemişlerdi. O zamandan beri, gezegenin yüzeyinde dolaşan dalgalar oluşturacak bir olay ile karşılaşmayı umuyorlardı.

24 Aralık 2021'de bekledikleri olay gerçekleşti. InSight'a yaklaşık 3500 kilometre uzaklıkta bir göktaşı Mars'a çarptı. Bu çarpma olayı, çapı 100 metreden fazla bir krater oluşturarak beklenilen yüzey dalgalarını yarattı. Araştırmacılar ayrıca, ikinci bir şok kaynağı olarak InSight'tan 7500 kilometrenin biraz altında bir mesafede bir göktaşı çarpması tespit ettiler. Köln Üniversitesi Jeoloji ve Meteoroloji Enstitüsünden Dr. Brigitte Knapmeyer-Endrun ve Sebastian Carrasco, bu iki olayın sağladığı verilerin değerlendirmesinde yer aldı. Sonuçlar Science dergisinde yayımlandı.

Indiana Üniversitesi ile Purdue Üniversitesi'nin işbirliğiyle yürütülen IUOUI isimli enstitütden bilim insanları ve Birleşik Krallık'taki meslektaşlarına göre ağaç köklerinin evrimi, 300 milyon yıldan uzun bir süre önce Devoniyen Dönemi'nde Dünya okyanuslarını sarsan bir dizi kitlesel yok oluşu tetiklemiş olabilir.

Dünya'nın tarih öncesi dönemindeki oldukça değişken bir döneme ilişkin bu yeni görüşün kanıtı, jeoloji alanındaki en eski ve saygın yayınlardan biri olan Geological Society of America Bulletin'da yayınlandı. Çalışma, IUPUI Fen Fakültesi'nde Yer Bilimleri profesörü olan Gabriel Filippelli ve çalışma esnasında laboratuvarda doktora öğrencisi olan Matthew Smart tarafından yönetildi. Filippelli şunları söylüyor:

Virginia Tech jeobiyologları tarafından yapılan yeni bir araştırma, bilinen ilk kitlesel yok oluşun sebebini araştırdı. Araştırmacılar, olayın küresel oksijen miktarının azalmasına dayandığını ve bunun 550 milyon yıl önce Ediyakaran Dönemi'nin sonuna doğru mevcut hayvanların çoğunun kaybına yol açtığını buldu.

Virginia Tech Bilim Koleji Yerbilimleri Bölümü'nde doktora sonrası araştırmacı olan Scott Evans'ın öncülük ettiği araştırma, bu zaman aralığındaki hayvanların %80'inin soyunun bu ilk kitlesel yok oluşta sona erdiğini göstermektedir. Evans şunları söylüyor: