Dinozorları yok eden asteroidin yaklaşık 10 kilometre çapında olduğu tahmin ediliyor. Bu da yaklaşık Brooklyn kadar bir genişliğe denk geliyor. Bilim insanları böylesine devasa bir gök cisminin Dünya'ya çarpmasının yalnızca 100 milyon ila 500 milyon yılda bir yaşacanak nadir bir olay olarak görüyor.

Buna karşın, bir otobüs büyüklüğünde olan küçük asteroitlerin Dünya'ya çarpması ile daha sık görülen bir olaydır. Bilim insanları bu olayların "birkaç yılda bir" yaşanabileceğini söylüyor. Birkaç on metre çapa sahip olan bu asteroitler, ana asteroit kuşağından kaçarak "Dünya'ya yakın cisim" haline gelebilir. Bu küçük ama güçlü uzay taşları, çarpışma durumunda 1908'de Sibirya'da veya 2013'te Ural Dağları üzerindeki Çelyabinsk semalarında parçalanan asteroitte olduğu gibi, geniş bölgelere yayılan şok dalgaları oluşturabilir. Ana kuşaktaki bu tür küçük asteroitleri gözlemlemek, meteoritlerin kökenine dair önemli bilgiler edinmeyi sağlayabilir.

Uluslararası bir arkeolog ekibi, İspanya'daki bir mağarada okçulukta kullanılan bugüne kadar bilinen en eski yay kirişlerini buldu. Ekip, bu av araçlarının yaklaşık 7.000 yıl önce İber Yarımadası'nı yurt edinen Neolitik dönem insanları tarafından yapıldığını düşünüyor. Yay kirişleri ve ok şaftlarında kullanılan malzemelerin analizi, bunların üç farklı hayvanın tendonlarından ve çeşitli yerel ağaçlardan yapıldığını ortaya koydu. Scientific Reports dergisinde yayınlanan bulgular, tarih öncesi insanların dönemin şartlarına göre yüksek bir teknik beceriye sahip olduğunu gösteriyor.^[1]

Bilim insanları, fırlatılabilir mızraklar veya yay-ok gibi atılarak kullanılan silahların Avrasya'da yaşayan modern insanlar arasında 45.000 yıl önce, Üst Paleolitik dönemde aniden ortaya çıktığını düşünüyordu. Ancak, 2022 yılında yapılan bir çalışmada aynı bölgede bulunan ve modern insanlara ait olan 54.000 yıllık diş kalıntıların bulunması bu tarihi yaklaşık 10.000 yıl geri çekti. 2023 yılında yapılan bir diğer çalışma ise yay ve okların modern insanlar tarafından kıtalararası yolculukta kullanılmış olabileceğini öne sürdü.

Son buzul çağında ısınmak için ilk insanların koruyucu giysilere ihtiyacı vardı. Ancak bu giysilerin nasıl göründüğü ve tam olarak nasıl yapıldığı şimdiye kadar arkeolojik bir sır olarak kalmıştı. Bu gizemi çözmek isteyen Wyoming'den bir ekip, PLOS ONE dergisinde yayınladıkları çalışmada Paleolitik dönemde Kuzey Amerikalıların tilki, tavşan, yabani tavşan, vaşak, puma, Amerika vaşağı ve soyu tükenmiş Amerikan çitasının kemiklerinden iğneler yaptığını keşfetti.^[1] Ayrıca, arkeologlar yakın zamanda bu bölgede Amerika'nın bilinen en eski boncuğunu da buldu. Boncuk bir tavşan kemiğinden yapılmıştı.

Kemik iğneler, Wyoming'deki La Prele adı verilen bir arkeolojik alanda ortaya çıkarıldı. Bu alan, Kuzey Amerika’nın ilk sakinlerinden bazıları hakkında bilgi sağlıyor. Daha önce arkeologlar, burada yaklaşık 13.000 yıl önce insanların Kolombiyalı mamutları avladığına ya da leşlerini değerlendirdiğine dair kanıtlar bulmuştu. La Prele, Wyoming'de havanın muhtemelen dokuz ila 11 derece daha soğuk olduğu son Buzul Çağı'nın son yıllarında yerleşim görmüştü. Çalışmanın yazarlarından ve Wyoming Eyaleti arkeoloğu Spencer Pelton, şöyle anlatıyor:

University College London'da yapılan bir çalışmaya göre yaklaşık 35,65 milyon yıl önce Dünya'ya iki dev asteroit çarptı. Ancak bu çarpışmalar, Dünya'nın ikliminde kalıcı bir değişikliğe yol açmadı.

Her biri birkaç kilometre genişliğinde olan bu asteroitler, yaklaşık 25.000 yıl arayla Dünya'ya çarptı. Bu çarpışmalar sonucunda Rusya'nın Sibirya bölgesinde 100 kilometre çapındaki Popigai krateri ve ABD'nin Chesapeake Körfezi'nde 40 ila 85 kilometre çapındaki krater oluştu. Bu kraterler, asteroit çarpması nedeniyle oluşan Dünya'daki en büyük dördüncü ve beşinci kraterler olarak da biliniyor.

Science Advances dergisinde yayınlanan bir çalışma, insanların köpeklerle olan bağının, Amerika kıtalarında yaklaşık 12000 yıl önce başlamış olabileceğini gösteriyor.^[1] Alaska'da yapılan arkeolojik keşifler sırasında ortaya çıkarılan arkeolojik kalıntılar, Kuzey ve Güney Amerika'da köpeklerle olan ilişkimizin zaman çizelgesini, yaklaşık 2000 yıl daha geriye götürüyor. Çalışmanın ortak yazarlarından Arizona Üniversitesi antropoloğu François Lanoë yaptığı açıklamada şunları söylüyor:

2018'de Lanoë ve ekibinin şansı yaver gitti. Alaska’nın Fairbanks şehrinin yaklaşık 112 km güneydoğusundaki Swan Point arkeolojik alanında yetişkin bir köpeğe ait kaval kemiğ buldular. Radyokarbon tarihleme yöntemi ile köpeğin yaklaşık 12.000 yıl önce yani buzul çağının sonlarına doğru yaşamış olduğu ortaya çıktı.