Soru & Cevap - Sayfa 736

Her ne kadar çabalasam da çabalayayım, ne kadar bilgi öğrensem de öğreneyim, ne kadar düşünsem de, yazsam da, okusam da, gezsem de hep bir yetersizlik ve safsata hissediyorum kendimde. Sanki yaptıklarımın hiçbir değeri yokmuş, yalnızca kendimi kandırıyormuş, ve hep de böyle kalacağımı düşünmek hem huzursuz ediyor hemde ürpertiyor. Bunun sebebi ne? Bu bataklıktan nasıl çıkabilir insan?

Hani bir istek gelir aklınızın bir köşesine, bu isteği yapmak da istersiniz ve harekete geçmek için tam hazırlanırken bir engel çıkar karşınıza; nerden başlayacağım? Ne yapacağımı bilmiyorum ki? Bu sorulardan sonra, hevesiniz kursağında kalır ve o isteği düşünmeden önce ki hayatınıza tekrar geri döner ve tekrar tekrar bu aynı şeyleri yaşarsınız. Sahi, insanda neden böyle olur? İnsan bunu nasıl aşar?

En yakın ana karadan bile çok uzak olması sebebiyle uzun süre izole kalan bu yüzden de içindeki yaşamın çoğu kendine göre şekillenmiş bu ada ilgimi çekiyor. Evrimsel açıdan bu nasıl açıklanabilir bunu merak ediyorum.

Sıcaklık milyarlarca dereceye ulaşabilirken, neden -273 dereceden aşağı soğuma göremeyiz?