Bitkiler, çoğunlukla çok hücreli, sıklıkla fotosentetik ökaryotik olan canlılardır. Tarihsel olarak algler ve mantarlar da bitki olarak sınıflandırılmış olsa da, modern bitki tanımlarının hiçbirinde bu iki grup Bitkiler Alemi altında kategorize edilmemektedir. Buna rağmen, "yeşil bitkiler" olarak bilinen Viridiplantae isimli klad altında, çiçekli bitkiler, koniferler ve diğer açıktohumlu bitkiler, eğreltiotları, kurtayakları, boynuzotları, ciğerotları, yosunlar ve yeşil algler bulunur (kırmızı ve kahverengi algler grubun dışında tutulur).

Yeşil bitkilerin tamamında selüloz yapılı hücre duvarı bulunur ve birçoğu enerjilerini kloroplastlarını kullanarak fotosentez yoluyla güneş ışığından elde eder. Kloroplastlar, endosimbiyoz yoluyla siyanobakterilerin atasal bitki hücrelerine katılmasıyla evrimleşmiş organellerdir. Kloroplastlar içinde klorofil a ve klorofil b isimli yapılar bulunur - ki bunlar, bitkilere yeşil rengini veren kimyasallardır. Bazı bitkiler ikincil parazitik veya mikotrofik olabilirler. Bu tür bitkiler normal miktarda klorofile sahip değildir ve yeterince fotosentez yapamazlar. Bitkiler, "nesil değişimi" adı verilen eşeyli üreme yöntemiyle ürerler; ancak bitkilerde eşeysiz üreme de yaygındır.

Kendi tanımıyla "çeşitliliğin ustası" Pablo Ruiz Picasso, Bask bir ressamın oğlu olarak, 1881’de, İspanya'nın Güney Akdeniz kıyısındaki Malaga'da dünyaya gelir. Okul yılları boyunca herhangi bir akademik başarı gösteremeyen Pablo, zamanının büyük çoğunluğunu babasının stüdyosunda geçirmiştir. 1895’te ailece Barselona'ya taşınmalarının ardından baba-oğul, biri öğretmen diğeri öğrenci olarak Güzel Sanatlar Okulu'na devam etmişlerdir. 19. yüzyılın sonlarında, Katalonya’nın başkenti olan Barselona, coğrafi konumu dolayısıyla Avrupa'daki birçok yeni fikir ve akımdan doğrudan etkilenen bir kenttir.

Kısa bir zaman sonra Madrid'deki bir başka Güzel Sanatlar Okulu'na geçiş yapan Pablo Picasso'nun Barselona'ya dönüşü, "Catalan Els 4 Gats" (Dört Kediler) adlı, restoran-kabare bir mekanın açılışıyla rastlaşır. Paris'teki brasserilerde dahi açılışından bahsedilen bu mekan, zengin çevrelerin de ilgi odağıdır. Catalan Els 4 Gats'i ziyaret eden Picasso, burada pek çok şair, koleksiyoner, eleştirmen ve sanatçıyla tanışma imkânı bulur. Grup sergilerine katılmaktan daima kaçınan Picasso, portre çizimlerinin 4 Gats'te yalnız başlarına sergilenmesini yeğler.

Başkalarının yellenmesi dayanılmaz olabilirken, kendimizinki neden aynı düzeyde "sorun olmuyor"? Başkalarının dışkı kokusu, kendimizinkine nazaran neden daha fazla kokuyor? Bilirsiniz: Özellikle de sıkıştığımız bir anda, bir başkası tuvaletteyken, o kişi çıkar çıkmaz içeriye daldığımızda aldığımız dışkı kokusu, çoğu zaman kendimize ait en kötü dışkı kokusundan bile beter olabilmektedir. Ter, kusmuk, idrar, dışkı ve diğer tüm vücut içerikleri kendimizin ise çok sorun oluşturmazken (elbette gül bahçesi gibi kokmazlar; ama yine de!), başkalarınınki büyük problemler olarak karşımıza çıkmaktadır.

Kendi vücut kokularımız daha az rahatsız edici olmasının iki ana sebebi vardır:

Bilim tarihi boyunca, Evren'i anlamlandırmanın başlıca hedeflerinden biri, neyin "en temel" olduğunu tespit etmek olmuştur. Modern, makroskopik dünyada gözlemlediğimiz ve etkileşime girdiğimiz şeylerin çoğu, daha küçük parçacıklardan ve onları yöneten temel yasalardan oluşur ve bunlardan türetilebilir. Her şeyin "temel yapıtaşlarından" veya "elementlerden" oluştuğu fikri, günümüzden binlerce yıl öncesine dayanmaktadır ve bu düşünce bizi simyadan kimyaya, kimyadan atomlara, atomlardan atom altı parçacıklara ve nihayetinde radikal "Kuantum Evren" kavramı da dahil olmak üzere Standart Model'e götürdü.

Ancak Evren'deki tüm temel varlıkların bir düzeyde "kuantum", yani "paketli" veya "kesintili" olduğuna dair çok iyi kanıtlar olsa da, bu, her şeyin hem ayrık hem de nicel olduğu anlamına gelmez. Kuantum düzeyinde kütleçekimini hala tam olarak anlamadığımız sürece, uzay ve zaman hâlâ temel düzeyde süreğen/sürekli olabilir. Bu yazıda, uzay ve zamanın kuantize olmasıyla ilgili bildiklerimize bir bakış atacağız.

Yeninin iyi olduğu yanılgısı, bir şeyin sırf yeni olduğu için, diğerlerinden daha iyi veya daha üstün olduğu düşünüldüğünde ortaya çıkan mantıksal bir yanılgıdır.

Örneğin, yeninin iyi olduğu yanılgısına düşen bir birey, bir ünlünün önerdiği yeni bir egzersiz programının, sadece yeni olduğu için alışılagelmiş diğer alternatif programlardan daha iyi olduğunu ileri sürebilir.