Türk mitolojisinde kartal ve kartal benzeri kuşlar (şahin, doğan, atmaca) önemli birer türeyiş sembolü olmuşlardır. Bunlar, kendilerinden türediğine inanılan bir hayvan-ata veya hayvan-anayı temsil eder.^[1] Örneğin bozkır coğrafyasına nispeten daha kuzey bölgelerde yaşayan Yakutlar ve Teleütler gibi bazı Türk toplulukları, kartaldan türediklerine inanıyorlardı.^[3] Bu hayvandan türeme motifini, Bozkurt efsanesinde veya dişi bir geyikten türediğine inanan toplumlarca anlatılagelen başka efsanelerde de görmekteyiz (örneğin Cengiz Aytmatov'un Beyaz Gemi isimli romanı bu konu ile ilgilidir).

Buna karşılık, hayvandan türeme veya varlığını herhangi bir şekilde bir diğer hayvana borçlu olma anlatıları sadece bozkır coğrafyasında yaşayan halklar için geçerli değildir. Roma'nın kuruluş efsanesinde yer alan Romulus ve Remus kardeşleri besleyen dişi kurt hadisesi de benzer mitolojik unsurları barındırmaktadır.

Atın evcilleştirilip etkili bir biçimde kullanımı, savaşlarda galibiyet ibresine yön veren önemli unsurlardan bir tanesidir. Filin evcilleştirilmesiyse attan farklı olmuştur. Her coğrafyaya uyum sağlayamaması, evcilleştirmenin ve fil kullanımının daha yerel kalmasına sebep olmuştur.

Filin ehlileştirilmesi, çoğunlukla Hindistan'da gerçekleştirilmiştir.^[1] Dolayısıyla aşağıda vereceğimiz yöntemler, Hindistan yöresinde görülen yöntemlerdir. Farklı coğrafyalara ait farklı ehlileştirme uygulamaları bulunabileceğini göz önünde bulundurmak gerekmektedir.

Kedilerin kutularda, özellikle de karton kutularda oturmayı sevdiğini bilmek için illâ kedi sahibi olmanıza gerek yok. Onlar, her türlü kapalı alanda oturmayı seviyor. Yerde boyalı bir daire varsa, kedinin tam ortasına oturması muhtemeldir. Yakın zamanda yapılan bir araştırma, kedilerin dünyayı nasıl algıladığını öğrenmek için bu yaygın kedi alışkanlığından faydalanıyor.

Algı, tuhaftır. Bir çitin arkasında bir kedi gördüğümüzde, algı sistemimiz, kedinin görünmeyen kısımlarını tamamlar. Bu kısımlardan gelen ışık retinamıza çarpmaz; ancak yine de algısal işlememizin en erken aşamalarında bile o görünmeyen kısımlar da temsil edilirler.

Almanya, Leipzig, Max Planck Evrimsel Antropoloji Enstitüsü'nden Mona Bachmann'ın PLOS Biology'de yayımlanan bir araştırmasına göre; vahşi yaşam avcılığının nedenleri ve bunun ekolojik sonuçları, Afrika ve Avrupa'da sosyoekonomik bağlama göre değişiyor.^[1] Bu farklara rağmen, avlanma yoğunluğu, genel olarak bu Kuzey-Güney bağlamında beklenenden daha az çeşitlilik gösteriyor.

Vahşi yaşam avcılığı, dünya genelinde yaygındır ve yabani hayatın korunduğu alanların içindeki ve dışındaki biyoçeşitliliğin azalmasına sebep olan en büyük faktörlerden biridir. Genelde avcılığın yaban hayatı üzerindeki etkilerini inceleyen çalışmalar, Güney Yarımküre'deki avcılığa odaklanıyor. Fakat avcılık, Kuzey Yarımküre'deki yabani hayatı da tehdit edebiliyor. Bununla birlikte, Afrika ve Avrupa'da avcılığın gerçekleştirildiği sosyoekonomik ve ekolojik bağlamlar arasındaki farklılıklar hakkında çok az şey biliniyor. Bachmann ve çalışma arkadaşları, yabani hayatı etkili bir şekilde korumaya katkıda bulunmak için vahşi yaşam avcılığının nedenleri ve ekolojik sonuçlarını anlamayı hedeflediler.

Belki de dikkat çekici bir hikayenin en ilgi çekici kısmı, kökenidir: Her şey nasıl başladı; başlangıçta ne vardı ve kendisinden sonra gelen şeyleri nasıl doğurdu? Bu soruyu, kendimizi ta Evren'in kökenini düşünürken bulana kadar geriye götürebiliriz. Bu, muhtemelen binlerce şairin, filozofun, din bilimcinin ve bilim insanının zihnini meşgul eden, en büyük sorudur.

Bilim, ancak 20. yüzyılda bu soru üzerine çalışmaya başladı ve bu soru, Büyük Patlama Teorisi ile sonuçlandı: Bu teoriye göre Evren, önceleri son derece sıcak ve yoğundu, ardından genişledi, soğudu ve bugünkü haline geldi. Fakat Büyük Patlama'nın kendisi bir başlangıç değildi - ve bize, Büyük Patlama'dan önce neyin geldiğini ve Büyük Patlama'yı neyin oluşturduğunu gösteren 4 kanıtımız var.