Dünya’yı birçok canlı türüyle paylaşıyoruz… Tabii kaç tane canlı türünün var olduğu sorusu hâlâ muamma. Çünkü, ne tüm türlere erişimimiz var ne de tüm canlı gruplarının birbirinden kesin çizgilerle ayırabiliyoruz. Yine de şimdilik yaklaşık 2 milyar canlı türünün var olduğunu söyleyebiliriz. Bu sayı size uçuk gelebilir ve belki de daha eski çalışmalardaki 1.5-2 milyon gibi sayılarına aşinasınız. Ancak 2017 yılında Chicago Üniversitesi'nde yapılan bir çalışma özellikle bakteriler özelinde tahmin edilenden çok daha fazla tür olduğunu ortaya koymuştu ve tahmin edilen sayıyı 2 milyar tür olarak güncellemişti.^[7]

Yaşadığımız bu dinamik doğada, türler sürekli yok oluyor ve yerini yeni türlere bırakıyor. Doğanın “değişen” yapısına yeterli uyumu yakalayamayan bazı türler yaşam savaşına yenilerek yok olurken, birçok tür ise ne yazık ki direkt insan kaynaklı olarak yok oluyor. Hatta bu yok oluşlar bazen o kadar hızlı yaşanıyor ki bazı türler biz daha onların varlığından haberdar olamadan yok oluyor. Buna Brezilya ormanlarındaki yok olmuş kuş türlerini örnek gösterebiliriz.^[8] Peki bilim insanları bir türün yok olduğuna nasıl karar veriyorlar? Madem türler yok oluyor, yok oluştan geri dönen hayvan türleri nasıl varlar? Cevaplayalım.

Embriyonun içi boş bir küreden çok katmanlı bir yapıya dönüştüğü süreç olan gastrulasyon, insan gelişiminin pek bilinmeyen bir aşamasıdır. Çünkü insan embriyoları etik kaygılarla genelde 14 günden fazla kültürde tutulmaz, gastrulasyon ise döllenmeden 17 ila 21 gün sonra başlar. Dahası, bugüne kadar gastrulasyonu taklit edebilen kök hücre modelleri plasenta ve yolk kesesini oluşturan ekstraembriyonik dokuları içermemektedir.

20 Temmuz'da Cell dergisinde yayınlanan bir çalışmada araştırmacılar, önceki modellerde bulunmayan bu destekleyici dokulardan yolk kesesini içeren ve "gastruloidimsi" olarak adlandırılan yapıların geliştirilmesi için yeni bir yöntem ortaya koydu. Teksas Üniversitesi Güneybatı Tıp Merkezi'nde kök hücre biyoloğu ve araştırmanın birinci yazarı olan Jun Wu, araştırma hakkında şunları söylüyor:

Kanibalizm, en temel tanımıyla bir türün bireylerinin kendi türlerine ait başka bireyleri yemesi durumunu ifade eder. Bu terim genellikle insanlar arasında, insan eti yemeyi anlatmak için kullanılsa da sadece insanlara özgü değildir; hayvanlar aleminde de gözlemlenen bir fenomendir. Bu yazıda dinozorları ve onların torunları olan kuşları kanibalizm yönünden inceleyeceğiz.

Günümüzdeki kuşlar, dinozorların modern torunları yani bir nevi dinozor olarak kabul edilirler. Bu bağlamda, bazı kuş türlerinde kanibalizm davranışlarına rastlanmaktadır.

Sibernetik, organize edilen sistemlerin dinamik özelliklerine odaklanan organizasyon bilimi olarak adlandırılabilir. Hem canlı hem de cansız amaçlı sistemlerin incelenmesi ve nasıl yönetildikleri, sibernetik olarak bilinir. Sibernetik, karmaşık sistemlerdeki kapalı sinyal döngülerinin döngüsel nedenselliğindeki geri bildirim mekanizmalarının işlevine odaklanmaktadır.

Bu kapalı sistemlerde kendi kendine oluşan faaliyetler, sistemin çevresinde değişikliklere yol açar; bunun sonucunda da sistemin kendisinde değişiklikler meydana gelir. Hem eylem hem de sonuçları sistem içerisinde meydana gelir. Bir sistemdeki bilgi akışı ve sistemin bu bilgiyi kendi kendini yönetmek için nasıl kullandığı sibernetiğin özel ilgi alanına girmektedir.

Ki-Kare (χ²) testi, biyolojinin çeşitli alanlarında kapsamlı uygulamaları bulunan temel bir istatistiksel yöntemdir. Faydası, kategorik verileri analiz etmede ve kalıpları, ilişkileri ve beklenen sonuçlardan sapmaları ortaya çıkarmada yatmaktadır. Bu makale, Ki-Kare testinin biyolojideki çeşitli uygulamalarını derinlemesine inceleyerek ekoloji ve genetiğe, epidemiyolojiye ve ötesine uzanan alanlardaki önemini gözler önüne seriyor.

Ki-Kare testi temel olarak, kategorik verilerde gözlenen ve beklenen frekanslar arasındaki farkın anlamlılığını ölçen istatistiksel bir araçtır. Test, araştırmacıların bu sapmaların istatistiksel olarak anlamlı mı yoksa yalnızca şans sonucu mu olduğunu tespit etmelerini sağlar.