"Modern jeolojinin kurucusu" olan James Hutton, İskoçya'nın başkenti Edinburgh'da 3 Haziran 1726 tarihinde dünyaya geldi. 1740 yılının kasım ayında Edinburgh Lisesi'ne ve henüz 14,5 yaşındayken Edinburgh Üniversitesi'ne başladı. 1743 yılında Edirburghlu bir avukat olan George Chalmers'ın yanında çıraklık yapmak için üniversiteden ayrıldı. Kısa bir süre sonra tıp öğrencisi olarak Edinburgh Üniversitesi'ne yeniden girdi. 1747 yılında aniden Paris'e taşındı ve orada Kimya ve Anatomi okudu. Fransa'da yaklaşık iki sene kaldıktan sonra Hutton, tekrar İngiltere'ye döndü. Eylül 1749'da Leyden'de "De Sanguine et Circulatione Microcosmi" (Tr: "İnsan Kanı ve Dolaşımı Üzerine") adlı teziyle tıp doktoru unvanını aldı.^[1]

Hutton her ne kadar doktor olsa da doktorluk mesleğini icra etmek istemiyordu. 1749'un sonunda tıp fakültesinden arkadaşı John Davie ile birlikte kömür kurumundan amonyak üreten bir şirket kurdular. Hutton kısa bir süre sonra şirketin yönetimini Davie'ye bıraktı ancak ortaklıkları devam etti.^[2]

Bilimin mihenk taşlarından biri tekrarlanabilirliktir. Bunun temel nedeni, yapılan deneylerin tutarlı olup olmadığını görme ihtiyacıdır. Tekrarlanabilirlik, bir deneyin gerçekle ilişkisi olup olmadığını anlamamızı sağlamaktır. Eğer deney tekrarlanabilir değilse doğruluğundan emin olamayız.

Son yıllarda sosyal bilimciler, bulgularının tekrarlanabilirliği ile alakalı derin endişe duymaktadır. Psikolojide inanılmaz etkili bir bulgu olan "benlik kaynaklarının tükenmesi" veya "Marshmallow Testi" gibi konuların hassas olduğunu düşündüğümüz yöntemlerimizi adeta bir yay gibi büktüğünü gördük. Bu nedenle bilim insanları şu ana kadar süregelen yaygınlaşmış metodolojilerinin hatalı pozitif sonuçlar doğurduğunu fark ettiler. Bu olay "tekrarlanabilirlik krizi" olarak da adlandırıldı.

Maryland Üniversitesi'nde jeoloji profesörü Sujay Kaushal tarafından yürütülen yeni bir bilimsel incelemeye göre, gezegenin tuz talebinin çevreye ve insan sağlığına bir maliyeti var. Nature Reviews Earth & Environment dergisinde yayınlanan makale, insan faaliyetlerinin Dünya'nın havasını, toprağını ve tatlı suyunu daha tuzlu hale getirdiğini ve mevcut eğilimlerin devam etmesi halinde bunun "varoluşsal bir tehdit" oluşturabileceğini ortaya koydu.

Jeolojik ve hidrolojik süreçler zamanla tuzların yeryüzüne çıkmasına neden olur, ancak madencilik ve arazi geliştirme çalışmaları bu tuz döngüsünü daha da hızlandırıyor. Tarım, inşaat, su arıtma, yol çalışmaları ve diğer endüstriyel faaliyetler biyolojik çeşitliliğe zarar veren ve aşırıya kaçtığı zaman içme suyunu güvensiz hale getiren tuzlanmayı yoğunlaştırabilir. Maryland Üniversitesi Yer Sistem Bilimi Disiplinler arası Merkezi'nde göreve alan Kaushal şöyle diyor:

1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti'nin ilan edilmesi, ülkenin yeniden inşa sürecinin başlangıcıydı. Bu dönemde Türkiye, bilimsel açıdan henüz tam anlamıyla varlık gösterememişti. Uzun süren savaşlar ve çatışmalar, halkı büyük ölçüde yıpratmış ve ülkenin kaynaklarını tüketmişti. Ülkeyi kalkındırabilecek ve bilimsel düşünceyi geliştirebilecek potansiyel kadroların birçoğu cephelerde şehit olmuştu.

Cumhuriyet'in ilk yıllarında, ülkenin büyük bir ihtiyacı olan bilgi ve bilime olan ihtiyaç oldukça belirgindi. Sadece 86 hastane ile sınırlı bir sağlık altyapısı bulunuyordu.^[1] Halkın çoğunun köylerde yaşamasına rağmen tarım ve hayvancılık faaliyetleri son derece sınırlıydı. Ülkede traktör yok denecek kadar azdı. Köylü çağının gerisindeydi, ilkel bir tarım teknolojisi kullanmakta ve ekilebilir toprakların çok küçük bir kısmını işleyebilmekteydi.

Kimlik, bir kişinin bireysel bazda kim olduğunu tanımlayan bireysel özelliklerdir. Bir grup insanı, "bir grup"olarak tanımlayan ortak özellikler ise, o grubun "toplumsal kimliği"dir. Kişisel bazda kimlik, kendimize ilişkin algımızla ilişkiliyken toplumsal bazda kimlik, kendimizi ortak kimlik özellikleri paylaştığımız diğer bireylerle birlikte nasıl tanımladığımızla ilgilidir.

Kimlik politikası, kendileriyle ortak kimlik özelliklerine sahip olduğumuz diğer bireylerle birlikte bu ortaklık temelinde giriştiğimiz politik ve sosyal hareketlerdir. Bu ortak kimlik özellikleri, belirli politik stratejilerin özüne konulur ve bu sayede kimlik politikası eyleminin amacı, ortak kimliğin çıkarlarını korumak ve gücünü artırmak olur.