Günümüzde gerçekleşen habitat kayıpları biyoçeşitliliğin hızla azalmasına neden olmaktadır. Nesli tükenmekte olan türler; iklim değişikliği, avlanma, kirlilik ve habitat kaybı gibi birçok faktöre maruz kalarak dünya üzerindeki varlıklarını devam ettirmeye çalışmaktadır. Özellikle de yaşanan habitat kayıpları birçok türün neslinin tükenme tehlikesi altına girmesinin başlıca nedenlerinden biridir. Bu durum, türlerin göç yollarını keserek ve nüfuslarını azaltarak onları olumsuz etkilemektedir. Bu sorunların ortaya çıkmasındaysa insan etkisi önemli bir yer tutmaktadır. Hızla artan nüfus ve talepler, doğal kaynakların aşırı kullanımına ve ekosistemlerde daha fazla baskıya neden olmaktadır.

Dolaysıyla nesli tükenmekte olan türleri ve habitat kayıplarını durdurmak için eyleme geçilmesi gerekmektedir. Koruma çabalarını, doğal yaşam alanlarının sürdürülebilir kullanımını teşvik etmek ve nesli tükenmekte olan türleri korumak için stratejiler geliştirmek üzerine odaklanılmalıdır. Bu durum, koruma projelerine ve stratejilerine var olan ihtiyacı artırarak ekosistemlerdeki türlerin genetik çeşitliliği, doğal yaşam alanlarını ve ekosistem işlevselliğini koruma çabalarını içeren koruma biyolojisi (İng: "conservation biology") alanın doğmasını sağlamaktadır. Koruma biyolojisi kapsamında koruma projelerini gerçekleştiren bilim insanları, bazı durumlarda ekosistemleri ya da ekosistem birimlerini incelemek ve bunların tamamını korumaya yönelik tedbir almak yerine belirli bir ekosistem bütününü temsil eden temsilci türlere (İng: "representative species") odaklanmaktadır. Bu makalede koruma planlamaları, koruma planlamalarında kullanılan tür çeşitleri, koruma biyolojisi ve koruma biyolojisinin alt araştırma alanları gibi konular ele alınacaktır.

Eğer geriye dönüp NASA'nın Apollo Ay görevlerinin halk arasında gördüğü desteğin zaman içinde değişimini düşünecek olursanız, sanki halkın bu görevleri her zaman can-ı gönülden desteklediği yanılgısına düşebilirsiniz. Halbuki NASA Ay'a gidene kadar (hatta gittikten sonra bile) halkın bu görevlere desteği inanılmaz düşük seviyelerdeydi: 1961 yılında Gallup tarafından yapılan bir ankete göre, John F. Kennedy bu projeyi gümbür gümbür bir konuşma ilan ettiğinde Amerikan halkının sadece %33'ü Ay görevlerini destekliyordu.^[1] Kıyas olması bakımından, ABD Başkanı Kennedy'nin halk arasındaki destek oranları 1961 boyunca %75 civarındaydı.^[2]

Evet, Amerikan halkının 3'te 2'si, Amerika'nın Ay'a gitme çabasının boş bir uğraş olduğunu düşünüyordu.^[3] Bunun en büyük nedeni, Amerika'nın Apollo görevlerinin ilk 5 yılında her bir vatandaşın cebinden yılda 225 dolar (veya bugünün parasıyla 2300 küsür dolar) çıkmasını gerektirmesiydi. Her bir yıl! Sokaktaki vatandaş, "Niye Ay'a gidiyoruz ki? Böyle bir şey yapmak için tek bir neden bile göremiyorum!" diyordu.

Şili ve Japonya örneklerinin ortaya koyduğu gibi depremle yaşamak mümkün. Peki Türkiye'de yanlış giden ne? Önemli bilimsel gelişmelere rağmen, Türkiye hâlâ depremlere karşı savunmasız ve bunun en son örneğini Şubat 2023'te trajik bir şekilde gördük. Kahramanmaraş (Mw 7.8) ve Elbistan (Mw 7.6) depremlerinin bilançosu, yapı yönetmeliklerinin uygulanması ve deprem farkındalığına ilişkin sorunları yüzümüze çarpmakta; aynı zamanda, deprem tehlikesi ve riski üzerine edinilmiş bilgilerin toplum nezdinde karşılık bulmadığına, dolayısıyla ciddi bir bilim-toplum iletişim kopukluğuna işaret etmektedir.^[1]

1999 İzmit depreminde (Mw 7.4) çocuk olan biz genç Türk bilim insanları, bugün, Şubat 2023 felaketiyle bir kez daha sarsıldık. Bizler, artık Türkiye'de ve dünyada benzer felaketlerin yaşanmaması için, tüm bilim insanlarını, bilim ve toplum arasındaki bu feci iletişim kopukluğunu nasıl onarabileceğimiz üzerine düşünmeye davet ediyoruz!

Günümüzün birçok önemli ölçüt açısından en önde gelen süpergücü, Amerika Birleşik Devletleri'dir.^[1][2] Ama Amerikalılara (özellikle de muhafazakar Amerikalılara) soracak olursanız, birçoğunun endişesi, ülkelerinin bu liderlik pozisyonunu giderek kaybediyor olduğu yönündedir.^[3]

Büyük bir mali kriz, sonrasında gelen ılımlı bir toparlanma, yirmi yıldır maaşların artmamış olması; buna ek olarak sınırsız bir potansiyele sahip 1.3 milyar nüfuslu ve hızla yükselen Çin'den gelen sürekli haber akışını düşünecek olursak, Amerikalıların dünyadaki yerleri konusunda endişelenmeleri belki de kaçınılmazdır.

Mavi Şişe Deneyi, kimyasal reaksiyonların dinamik ve görsel olarak çarpıcı doğasının büyüleyici bir örneği olarak kimyadaki en heyecan verici ve klasikleşmiş deneyler arasındadır. Dramatik renk değişimiyle bilinen deney, kimyasal süreçlerin karmaşık dünyasına açılan bir pencere görevi görerek eğitim ortamlarının ve kimya meraklılarının gözdesi haline gelmiştir. Her seviyeden öğretmen ve öğrenci için bir rehber niteliğindeki bu makalemizde, bu büyüleyici deneyin detaylarını, herkesin anlayacağını ve uygulayabileceğini umduğumuz bir şekilde ele alacağız. 

Mavi Şişe Deneyi, özünde, kimyada temel bir kavram olan yükseltgenme-indirgenme reaksiyonlarının (İng: "oxidation-reduction" veya kısaca "redox" tepkimlelerinin) büyüleyici bir gösterimidir. Kimyasal dengenin karmaşık dengesine ve bir sistemdeki basit değişikliklerin yaratabileceği büyüleyici etkilere bir bakış sunar. Bu kılavuz, deneyin ardındaki bilimin gizemini çözmeyi ve onu hem kapsamlı hem de ilgi çekici bir şekilde sunmayı amaçlamaktadır.