Yalnız Efe

Ömer Seyfettin, modern Türk öykücülüğünün kurucularından biri olarak kabul edilir. Sade Türkçenin savunucusudur ve “halk için, halk diliyle yazmak” ilkesine sadık kalmıştır. Eserlerinde genellikle milliyetçilik, ahlak, adalet, birey-toplum çatışması gibi temaları işler.

Yalnız Efe, küçük yaşta babasını zaptiyelerle çıkan bir çatışmada kaybeden Kezban adlı bir köylü kızının hikâyesidir. Babasının adaletsiz bir şekilde öldürülmesinden sonra, Kezban erkek kılığına girer, silah kuşanır ve dağa çıkarak “Yalnız Efe” ismini alır. Halk arasında zalim ağalara ve eşkıyalara karşı kendi adaletini sağladığı için bir halk kahramanı olarak görülür. Zamanla hem halk hem de devlet tarafından tanınan bir figür haline gelir. Ancak onun bir kadın olduğunun farkında olmayan herkes, bu gizemli efeyi erkek sanmaktadır. Kezban, erkeklere gözükmez sadece kadınlara gözükür. Verilmeyen bir borç varsa, zulüm gören birisi varsa, yapılmayan bir köprü varsa orada biter ve olayların çözülmesini sağlar. Kitapta aynen yazıldığı gibi kimsenin bu karakterden yana bir şikayeti olmaz. Kitabın sonunda hükümetin farklı bir eşkiya grubunu yakalaması için gönderdiği zaptiyeler Yalnız Efe'yi yakalamaya çalışır ancak hikayenin sonunda bir daha görülmeyecek şekilde kaybolur.