Avustralya'daki bir kaya sığınağının tavanında süzülen devasa bir yılanla karşılaşıyoruz. Timsah benzeri bir kafaya, ustura keskinliğinde dişlere ve uzun bir dile sahip olan bu yılanın uzunluğu 6 metreyi aşıyor. Bu durum onu Arnhem Land bölgesinde kaydedilmiş en büyük Gökkuşağı Yılanı resimlerinden biri yapıyor. Aynı zamanda bölgedeki benzer devasa resimlerin ilginç repertuvarına bir yenisini daha ekliyor.

Australian Archaeology dergisinde yayımlanan bir çalışmaya göre, bölgedeki Aborjin sanatçılar 19 ve 20. yüzyıllarda güçlü atasal varlıkların devasa resimlerini yapmaya başladılar. Erken Avrupa kolonizasyonu bildikleri dünyayı altüst ediyordu. Sanatçıların amacı bu hızlı değişim karşısında toprakları, gelenekleri ve toplulukları üzerinde kontrol sağlamaktı. Dev Gökkuşağı Yılanı da bu amaçla çizilmiş resimlerden biriydi. Griffith Üniversitesinden arkeolog ve çalışmanın başyazarı Paul Taçon bu durumu şöyle ifade etti:

Birçoğumuz bir evcil kediyi kendimize çekebilmenin tek yolunun üzerimize balık kokusu sürmek olduğunu düşünürüz. Öte yandan, bazı insanların adeta bir kedi mıknatısı olduğunu görürüz. Dışarı adım atmaları yetiyor, rastgele kediler onları sokak boyunca takip edebiliyor. Görünüşe göre bazı insanların kediler tarafından yaklaşılma olasılığı gerçekten de daha yüksek. Peki ama bu durum insanlardan mı, kedilerden mi, yoksa her ikisinden mi kaynaklanıyor?

Kediler, o meşhur soğuk ve mesafeli şöhretlerinin tam aksine, genellikle insanların etrafında olmayı gerçekten de tercih ediyor. Evlerde ve barınaklarda yaşayan 50 kedi üzerinde yapılan bir çalışmada, kedilerin büyük bir çoğunluğunun insanlarla birlikte olmayı yiyeceklere ve oyuncaklara tercih ettiği görüldü. Oldukça gelişmiş bir koku alma sistemine sahip olan kediler, sahiplerinin kokusu ile yabancıların kokusunu birbirinden kolayca ayırt edebiliyor.

Tarih boyunca pek çok aptalca icat yapılmıştır. Örneğin, 1940'ların bebek kafeslerini düşünün. İyi niyetli ebeveynler, çocuklarının temiz hava alması ve güneş ışığı görmesi için onları yüksek binaların pencerelerinden dışarı sarkıtıyorlardı. Ya da insanların ayaklarını röntgen cihazıyla çekerek ayakkabı numaralarını ölçen Ayak Dürbünü cihazını ele alalım (bu işlem sırasında insanlar radyasyona maruz kalıyordu).

Bir zamanlar büyük bir buluş olarak görülen bu icatları, bugün aptalca bularak alaya alıyoruz. Ancak bazı icatlar ilk ortaya çıktıklarında küçümsenmiş olsalar da, daha sonra seyahat etme, iletişim kurma ve yaşama biçimimizde devrim yarattılar. İşte son 300 yılın, insanların bir zamanlar alay ettiği ama bugün onsuz yapamadığımız oyun değiştirici icatlarından bazıları.