Çok hücreli canlıların evriminde boyutlarda büyük bir artış gözlendi. Dinozorlar evrilmeden önce de canlılık büyük boyutlara ulaşmıştı. Ancak bitkilerin dinozorlarla beraber geçirdiği Kretase dönemi, günümüz ekvatoral iklimine benzer şekilde sıcak ve nemliydi. Bu da “X faktörü” olarak değerlendirilebilecek iklimsel bir eşiği temsil ediyor olabilir.

Bitkilerin türleşmesinin temelinde üreme stratejileri yer alır. Kolay ve hızlı üreyebilen bu canlılar, mutasyonların ve genetik çeşitliliğin etkisiyle evrimsel olarak avantaj kazanmıştır. Kretase döneminde arı gibi tozlayıcıların evrimi, yeni yeni evrimleşmeye başlayan çiçekli bitkilerin yayılımını ve çeşitlenmesini hızlandırmıştır.^[1]

Dinozorlar da bu süreçte dolaylı bir etken oldu. Otçul dinozorlar, özellikle sauropodlar, uzun boyunlarıyla yüksek dallara erişebiliyordu. Bu durum, bitkilerin yalnızca büyüyerek değil, farklı üreme ve yayılım stratejileri geliştirerek hayatta kalmalarını gerekli kıldı.

Sonuç olarak, genetik çeşitliliği teşvik eden üreme sistemleri, uygun iklim koşulları ve ekolojik boşluklar, çiçekli bitkilerin Kretase döneminde ortaya çıkmasını ve hızla çeşitlenmesini sağlamıştır.