Sevgi gibi çoğu zaman bildiğimiz ama temelinde ne olduğunu anlamadığımız kavramlar vardır. Sevginin ne olduğundan bahsetmek için Matrix 3 Revolutions filminden bir alıntı yapmak isterim:

Program: "Bir programın sevgiden söz ettiğini duymadın."

Neo: "Evet, sevgi insanlara özgüdür."

Program: "Sevgi bir kelimedir. Önemli olan kelimenin vurguladığı bağlantıdır."

(Matrix 3 Revolutions)

Sevgi bizler için bir bakıma bağlanma gerektirir. Bu bağlanma sonucu varlığı ile mutluluk hormonları salgılatır. Evet insanlar sevebilirler. Bazen yanlış anlaşılsa da sevgi, temelinde varlığı için mutluluk duymamız yeterdir. Bir "şükür" sebebidir.

Sadece insanlar değil hayvanlar da sevebilir. Onların da bizler gibi aynı hormonları paylaştığını söyleyebiliriz. Onların da var olduğu için sevdikleri şeyler vardır. Bazen başka bir hayvan arkadaşları gibi. Dostunun yokluğunda derin üzüntü yaşayan bir sürü hayvan örneği var. Sonucunda onlar bile depresyon, iştahsızlık ve mutsuzluk çekebilirler. Temelinde sevgi vardır. Sevdiğimiz şeylerin yokluğunda üzülürüz. Bu doğal içgüdüdür.

İnsan, gerçek olmayana sevgi besleyecek türde bir canlıdır. Kendi düşlerine ve hayallerine bağlanabilir. Onları sevebilir. Şiirinizdeki gibi var olmayanı sevebilir. Üzüntü de bundan gelir. Gerçek olmayanı sevmekten. İnsanlar ilişkilerine hep sevebileceği açılardan bakmayı tercih etmiştir. Bundan dolayı o ilişkilerde de mutsuzlardır. Çünkü gerçek olmayanı sevmeye çalışırlar.

Kısacası, insan gerçek olmayanı bile sevmeye gayret eden bir canlıdan fazlası değildir. Trajikomiktir, Özdemir Asaf'ın güzel bir şiiri vardır. Açıklamam gerekirse, günün sonunda analiz vaktimiz geldiğinde gerçeklerle yüzleşiriz. Bundan dolayı gecelerin ayrı bir hüzün duygusu vardır. Sevdiğimizden uzak olduğumuzu hatırlatır bizlere. İşte o dize:

Gece midir insanı hüzünlendiren, yoksa insan mıdır hüzünlenmek için geceyi bekleyen?

Özdemir Asaf

Bende bunu çok düşündüm. İnsan gerçekten birini mi sever, yoksa onun üzerine kurduğu hayali mi, emin olmak zor. Çünkü hissettiklerin bazen karşındakinden bağımsız büyüyor içinde. O kişi sana ne verirse versin, sen onun vermediği şeyleri de yükleyip seviyorsun. Bu da biraz kendini sevmenin başka bir biçimi aslında.

Biri sana kendini “tam” hissettirdiğinde, sen o hissi sevmeye başlıyorsun. Ve o hissi getiren kişi, ister istemez o sevginin merkezine yerleşiyor. Ama sonra zaman geçtikçe fark ediyorsun; sevdiğin belki de o kişi değilmiş. Sadece onunla olunca kendinle barışıyormuşsun.

Bu farkı anlamak zor, ama bir noktada yüzleşiyorsun:

“Ben seni değil… seni düşleyen beni sevmişim.”

Ve işte tam o an, insanın içinde bir şey kırılıyor, kırılırken aynı zamanda büyüyor da. Çünkü gerçek sevgi, sadece karşındakini olduğu gibi kabul edebilmekmiş meğer. Hayallerin, beklentilerin, korkuların üstüne bina etmeksizin; eksikleri, yanlışları, suskunluklarıyla bütün bir insanı sevebilmekmiş.

Anladım ki, sevgi bir yanılsamadan ibaret olabilir, ama aynı zamanda insanın kendiyle tanışması, kendini kabul etmesidir de. Çünkü biz, sevdiğimiz kişinin içinde kendi yalnızlıklarımızı, kendi umutlarımızı, kendi kusurlarımızı görürüz. Ve sevgi, o aynada göz göze kalabilmektir.

Eğer sevdiğin kişi, düşlerin değilse; o zaman kalbin seninle, seninle kalmaya devam eder. Ve belki en büyük cesaret, sevginin o saf halini, kendinden başlayarak taşıyabilmektir. Çünkü insanı sevmek, önce kendini sevmekle başlar. Ve ancak o zaman, gerçek sevgi mümkün olur.