Uzay sondaları, içinde kimsenin bulunmadığı, uzayı ve genellikle diğer gezegenleri, asteroitleri, kuyruklu yıldızları ve diğer gök cisimlerini keşfetmek ve bilgi toplamak için üretilmiş robotik uzay araçlarıdır. Astronotlar bu zamana kadar Ay'ın ötesine gidememiş olsa da her geçen gün ilerleyen bilim sayesinde geliştirilen uzay sondaları sayesinde birçok gök cismi yakından incelenebilmiştir.

Uzay sondaları genellikle iki ana kategoriye ayrılır:

Doğmuş insanların devasa çoğunluğunun ölümden sonra paylaştığı ortak kader, çürümektir. Dondurulmayan, kremasyon ile yakılmayan ya da başka bir yolla ölümden sonra yok edilmeyen cesetler; organik bileşenlerini geri dönüştürerek vücutlarına katacak olan bakteriler, haşereler ve hayvanlar tarafından tüketilecektir.

Bugün bile mumyalama sıvıları ve ahşap tabutlar bu süreci durduramamakta, ancak biraz geciktirebilmektedir. Çürümenin bir hayli evrensel olduğu göz önüne alındığında, bu konudaki bilgi dağarcığımızın yakın zamanlara kadar oldukça dar olması şaşırtıcı bir durumdur.

Seçim yanılsaması, insanların yaşamları üzerinde gerçekte olduğundan daha fazla kontrol sahibi olduklarına inanmalarına neden olan bilişsel bir önyargıdır. İnsanların satın alma kararlarını kontrol edebildiklerini hissetmelerini sağlamak için reklamcılık ve pazarlamada sıklıkla kullanılır. Aslında seçim yanılsaması, ideal olmayan kararlara yol açabilen yanlış bir kontrol duygusudur.

Seçim yanılsaması nispeten yeni bir kavramdır. Terim, ilk kez Amerikalı filozof ve psikolog William James tarafından 1896'da yayınlanan "İnanma İradesi" başlıklı makalede kullanıldı.^[1] Makalede James, seçimlerin zorlanabilir veya önlenebilir olduğunu ve "seçmeme olasılığı olmayan, tam bir mantıksal ayrışmaya dayalı her ikilemin, bu türden zorunlu bir seçim olduğunu" savunuyordu.

Sidney Üniversitesi'nden bilim insanlarının liderliğindeki uluslararası bir ekip, nanotel ağlarının insan beyni gibi hem kısa hem de uzun süreli hafızaya sahip olabileceğini gösterdi. Dr. Alon Loeffler liderliğinde yürütülen araştırma, Science Advances dergisinde yayınlandı. Dr. Loeffler, araştırma hakkında şunları söylüyor:

Mevcut çalışmalarımız, biyolojik olmayan sistemlerde beyne benzer şekilde öğrenme ve hafızayı taklit etmenin yolunu açıyor ve insan zekasını mümkün kılan şeyin fiziksel yapısı olabileceğini öne sürüyor.

1848'de Fransız kimyager Louis Pasteur, yaşam için gerekli olan bazı moleküllerin, tıpkı sol ve sağ ellerimizde olduğu gibi birbirinin "ayna görüntüsü formlarında" bulunduğunu keşfetti. Günümüzdeyse biyolojinin, moleküllerin bu "kiral" formlarından yalnızca bir tanesini tercih ettiğini biliyoruz: DNA, RNA ve bunların yapı taşlarının hepsi sadece sağ elli moleküllerden oluşurken, amino asitler ve proteinlerin tümü sol elli moleküllerden oluşuyor.

Bu seçiciliğin veya "homokiralliğin" ipuçlarını gören Pasteur, bu tuhaf durumu manyetik alanların açıklayabileceğini düşündü; ancak sorunun nihai cevabı, biyolojinin en büyük gizemlerinden biri olarak kaldı. Yapılan yeni bir araştırma, Pasteur'ün gerçekten de doğru yolda olabileceğini gösteriyor.