Uzayda yaşam düşüncesi, hem sanatta hem de bilimde insanları sürekli olarak etkilemiştir. Bilimkurgu filmlerinde sıkça rastladığımız uzayda yaşam konseptleri, bize farklı gezegenlerdeki olasılıkları hayal ettirir. Ancak bu konsepti bilimsel olarak ele aldığımızda, karşımıza aşılması gereken birçok zorluk çıkmaktadır. Ay'da, Mars'ta ve daha uzak bölgelerde insan yerleşimlerini düşündüğümüzde; seyahat süreleri, yiyecek temini, radyasyon riski gibi faktörler biyolojimiz adına ciddi sorunlar teşkil etmektedir. Derin uzaydaki zorlu çevre koşulları bazı düşünürleri, insanları Güneş Sistemi'nin daha uzak bölgelerine götürürken, gen düzenleme teknolojisinin bu zorlukların üstesinden gelmek konusunda bir çözüm olabileceği yönünde düşündürmektedir.

Astronom Martin Rees ve Donald Goldsmith, Astronotların Sonu (İng: "The End of Astronauts") adlı kitaplarında; insansız uzay araçları ve robotların Güneş Sistemi'ni keşfetmenin, insan göndermenin getirdiği maliyet ve risklerden kaçınarak daha avantajlı olabileceğini savunmaktadırlar. Ancak Rees; gen düzenleme teknolojisinin, insanları gezegenlerarası bir tür haline getirmede yardımcı olabileceğini de belirtmektedir. Bu noktada, insanlı keşfin savunucusu olan Dr. Zubrin ile aralarında bir miktar anlaşma sağlanmıştır.

Giderek yaygınlaşan aşırı sıcaklıklar, dünya genelinde birçok insan için giderek daha büyük bir tehdit oluşturuyor. Ancak bu durumdan etkilenenler sadece insanlar değil. Proceedings of the Royal Society B'de yayınlanan bir çalışmada araştırmacılar, sıcak hava dalgalarının yaban arılarının çiçeklerin kokusunu alma yeteneğini ciddi şekilde azaltarak beslenme ihtiyaçlarını tehlikeye atabileceğini gösteriyor. Bu bulgu, iklim değişikliğinin bu tozlaştırıcı hayvanların popülasyonlarını ve onlara bağlı insan endüstrilerini nasıl etkileyeceğini görmek açısından önemli. Çalışmaya dahil olmayan Fransa Ulusal Tarım, Gıda ve Çevre Araştırmaları Enstitüsü'nden saha ekoloğu Coline Jaworski, şöyle anlatıyor:

Soframıza gelen sebzelerin, meyvelerin, kuruyemişlerin ve baklagillerin çoğu için yaban arılarına teşekkür borçluyuz. Arılar gıda arzımızın yaklaşık üçte birini oluşturan mahsulleri tozlaştırıyor. Ancak arı popülasyonları yıllardır azalıyor ve çoğu araştırmacı bunun iki ana nedeni olduğunu düşünüyor. Bunlardan biri habitat kaybı, diğeri ise iklim değişikliği.

Çoğu hayvan için yaşlanma tek yönlü bir yoldur. Ancak Atlantik Okyanusu'nun doğusuna özgü, mango büyüklüğünde bir taraklı türü olan deniz cevizinde durum böyle değildir. Zor zamanlarda, şeffaf omurgasız bu hayvan yaşlanmayı tersine çevirerek dokunaçlı larva formuna geri döner.

Biyologlar, bioRxiv'de yayınlanan bir ön baskıda, koşullar düzeldiğinde tekrar yetişkin hale geldiğini açıkladı. Bu olağanüstü yetenek, Mnemiopsis leidyi adlı bu taraklının haftalarca yiyeceksiz bir şekilde gemi balastlarında sıkışıp kalarak okyanusları geçmeyi nasıl başardığını ve önce Karadeniz'de, ardından Avrupa ve Asya'nın bazı bölgelerinde istilacı bir sorun haline geldiğini açıklayabilir. Yaşlanmayı tersine çevirdiği keşfedilen ilk tür olan ve uzun süre bu özelliğe sahip tek tür olarak kabul edilen ölümsüz denizanası Turritopsis dohrnii üzerinde çalışan Texas A&M Üniversitesi deniz biyoloğu Maria Miglietta, araştırmanın önemini şöyle dile getiriyor:

Rutgers Üniversitesi'nden bilim insanlarının önderliğindeki bir araştırma ekibi, altı kıtada 1.500'den fazla tarla üzerinde yaptığı analizlerde meyve, sebze, kuruyemiş ve baklagiller gibi besleyici değeri yüksek gıdaların dünya çapındaki üretiminin tozlaştırıcı eksikliği nedeniyle daha kısıtlı hale geldiği ortaya çıktı.

Nature Ecology & Evolution dergisinde yayınlanan sonuçlar, farklı ürünler ve bölgelerde, çiftliklerin %33 ila %66'sının tozlaştırıcı eksikliği nedeniyle olması gereken düzeyde üretim yapamadığını gösterdi. Böceklerin tozlaştırma için yeterince gezmemesi nedeniyle düşük ürün verimi elde edilmesi, "tozlaştırıcı kısıtı" olarak biliniyor.^[1]

Florey Araştırma Enstitüsü'nden bilim insanları, otizmli erkek çocuk doğuran annelerin kanında, hamilelik döneminde daha yüksek miktarda bisfenol A (BPA) adlı plastik kimyasalı bulunduğunu ortaya çıkardı.

Nature Communications dergisinde yayınlanan ve Dr. Wah Chin Boon ile Profesör Anne-Louise Ponsonby öncülüğünde yapılan araştırma, anne karnında plastik kimyasallara maruz kalmanın otizmle bağlantılı olabileceği hipotezini destekliyor.^[1]