Bilim insanları aşkı araştırmayı bambaşka bir seviyeye taşıyarak sevginin farklı türlerinin beynin farklı bölgelerini harekete geçirdiğini ortaya çıkardı.

Yakın zamanda yapılan ve Cerebral Cortex dergisinde yayınlanan bir çalışma, beynin farklı sevgi türlerine verdiği tepkileri detaylı bir şekilde analiz ederek anne-baba sevgisi, romantik aşk veya evcil hayvan sevgisi gibi farklı sevgi türlerine bağlı olarak farklı beyin bölgelerinin aktifleştiğini gösterdi.^[1] Bulgular, her sevgi türünün kendine özgü beyin devrelerini harekete geçirdiğini, anne-baba sevgisinin en yoğun beyin aktivitesini yarattığını ve evcil hayvan sevgisinin kişinin evcil hayvan sahibi olma durumu ile ilişkili olduğunu ortaya koydu.

İspanya'nın güneyinde, devasa taş bloklar ve sütunlar üzerine kurulmuş, toprakla kaplı dev bir anıt 6000 yıldır yağmura, rüzgara ve depremlere karşı koyuyor. Menga Dolmeni adı verilen bu anıt 1840'larda ilk kez incelenmeye başlandığından beri arkeologların ilgisini çekiyor. Okuma yazma bilmeyen mimarlar bu kadar sağlam bir yapıyı nasıl tasarladılar ve inanılmaz derecede ağır malzemeler kullanarak nasıl inşa ettiler?

Araştırmacıların Science Advances dergisinde yayınladıkları çalışma, Menga'yı inşa edenlerin mühendislik ve bilimsel ilkeler konusunda, tarih öncesi insanların genellikle sahip olması beklediğimizden çok daha sofistike bir anlayışa sahip olduklarını savunuyor.^[1] Yazarlara göre yapıyı inşa edenlerin sergilediği mühendislik, günümüz bilim insanlarının sorunları çözme yöntemine benzer şekilde deneme, yanılma ve öğrenme sürecini yansıtıyor.

Buna mikrobiyal dünyanın Dune'u diyebilirsiniz. Ağustos 2024'te bioRxiv'de yayınlanan bir ön baskıya göre, virüsler toprakta haşhaş tohumu büyüklüğündeki nematod adı verilen kurtçukların sırtına binerek uzun mesafeler kat edebiliyor. Yolculukları sadece birkaç santimetre olsa da araştırmaya dahil olmayan Queens Koleji'nden viral ekoloji uzmanı John Dennehy bunun insanlar için bu binlerce kilometreye denk geldiğini belirtiyor.

Keşif, rağmen bakteriyofaj olarak bilinen belirli bir virüs grubunun uzaktaki bakterileri nasıl enfekte ettiğini ortaya çıkarıyor. Bu durum, bakteriyofajların da bakterilerin de aslında bir hareket kabiliyeti olmadığı düşünülecek olursa çok ilginç bilgilere kapı aralayabilir. Çalışmaya dahil olmayan Portland Üniversitesi'nden mikrobiyolog Molly Matty, bu bulgunun mahsulleri korumak için yeni yollar sunabileceğini ve biyomedikal araştırmaları yapanların toprak kaynaklı hastalıkları daha iyi anlamasına yardımcı olabileceğini söylüyor.

Paleontologlar, Geobios dergisinde yayınlanan bir makalede Güney Afrika'nın Gauteng Eyaletindeki UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alan İnsanlığın Beşiği'nin (İng: "Cradle of Humankind") üç farklı bölgesinde Agapornis cinsi yeni bir papağan türüne ait fosilleşmiş kemikler buldu.^[1] Torino Üniversitesi'nden Dr. Marco Pavia ve meslektaşları keşif ile ilgili şunları söylüyor:

Genetik veriler, papağanların Afrika'ya Geç Eosen/Erken Oligosen döneminde yerleştiğini, Agapornis'in ise Avustralya'dan Afrika'ya ancak Geç Oligosen/Erken Miyosen döneminde, yani yaklaşık 24 milyon yıl önce geldiğini gösteriyor.

Paleontologlardan oluşan bir ekip, Mexico Doğa Tarihi ve Bilim Müzesi'nde yayınladıkları bulgularda yakın zamanda Erken Kretase dönemine ait dinozor ayak izlerinin günümüzde iki farklı kıtada yer alan bölgelerdeki izlerle eşleştiğini keşfetti. Bu izlerden biri Brezilya'da, diğeri ise yaklaşık 6,000 kilometre uzaklıktaki Kamerun'da yer alıyor. 260'tan fazla ayak izi, Afrika ve Güney Amerika'nın ayrılmasından milyonlarca yıl önce karasal dinozorların bu iki kıta arasında serbestçe gezebildiğini ortaya koyuyor.

Çalışmanın eş yazarlarından Southern Methodist Üniversitesi paleontoloğu Louis L. Jacobs, şöyle anlatıyor: