İnsanda doğal olarak merak etme gibi bir dürtüsü vardır ölüm ve öteside meraktan bizi çıldırtan bir konudur insan kendini mutsuz çağresiz yada tam tersi huzurlu ve coşkulu hisederken bunu ölümele bagdaştıra biliyor kişi çok negatif duygular barındırsa kendisini bu belirsiz boşluğa atarsa nihayi huzura erişeceğine inanıyor ve Fiziksel ve zihinsel sorunların çözülücegine inanır.pozitif duygularda ise ölümü güzel bir son yada başlangıç yeni ve ilginç bir deneyim olarak adlandırılır elbete bu iki düşüncede sağlıksız intihar bilinçli bir şekilde kendi sonunu hazrlaması ve bunu deneimlemesi kişiyi cezbeder ve kişide hali hazırda bulunan merak duygusu uyanır ve kişi bu evrendeki hayatına son verir ama bu asla doğru değil nasıl doğal yola doğduysak öylede ölmeliyiz ve ayrca müslüman bir insan bunun ne derece yanlış ve Allah ın kesinlikle haram etiği bir davranış olduğunu Kuran'da söyleimştir (kendini tükenmiş hissediyorsan aynada kendine bak sen milyarda bir sin teksin bunu ne kadar değerli olduğunu düşünüyormusun intihaı merak et ama asla uygulama ✋)

İntiharın ana sebebi Kişinin herhangi bir hastalık ya da durum sonucu uzun süreli çektiği acı,üzüntü,korku,kaygı gibi duyguların ortaya çıkışıdır bununla birlikte delilik/cinnet geçirme sonucuda ortaya çıkabilir intihar etmemizin sebebi bana göre o anlık duygunun geçmesi için intihar etmektense sabretmek,tedavi olmayı denemektir,biz bu dünyaya intihar etmek için gelmedik öyle olsa bu kadar uzun bi yaşamımız olmazdı bu dünyayı dolu dolu geçirmeli ve uzun süreli düşünmeliyiz

sana şanışerin şu sözlerini hatırlatmak isterim

Gitme (Gitme, Gitme, Gitme)

Daha çok şeyi değiştirebiliriz bu hayatta

İnat etme

Hepimiz pes ettik vaktiyle

Şimdi sık yumruğunu

Sustur şu suskunluğunu

Unutma kafan atınca nasıl da dimdik durduğunu

İçin dışın nefret

Gel

Hiçbir şeyi yaşamak kadar sevme

Sana bi dünya yaratamam da elini tutarım elbette

Varsın herkes terk etsin seni

Sen dünyayı terk etme

Seni yargılamıyorum

Acını tam olarak anlamam mümkün değil biliyorum

Kaldıramadığım yükleri bırakıp kendi yolumdan gidiyorum ben

Sen de aynaya bak lütfen

"Seni seviyorum" de

Kendi deneyimimi anlatayım: Hep bir merak vardı. Ne olacak? Dünya gün geçtikçe nasıl bir yere dönüşecek? diye merak ederken, yarım yüzyıl geçti. Bir de "var olmak ve bir bilince sahip olup bir şeyler hissedebilmek" mucizesi vardı... Gerçekten çok sıradışı bir şey... Fakat günün sonunda ikinci bir mucize olma olasılığı sıfıra yakındı. Dükkanı, yani bilinci kapatıp, tam bir tekilliğe, (hiçlik yerine böyle tarif edebildiğim bir şeye) dönmek kaçınılmaz ve, en azından benim için genelde istenebilir bir şey olma halini de korur gibiydi. Sanki evrenin beni bilinç sahibi etmesi biraz gücüme gitmişti, çünkü zamanla bedeli ağır geliyor gibiydi...