Hawking ışıması, İngiliz fizikçi Stephen Hawking’in 1975 yılında öne sürdüğü, kara deliklerin parçacık yayarak kütle kaybettiği ve buharlaştığı teorik bir süreçtir. Hawking ışıması, kuantum alan teorisinin genel görelilik ile birleştirilmesi sonucu ortaya çıkmıştır.

Hawking ışıması, boş uzaydaki kuantum dalgalanmaları sonucunda madde-antimadde çiftlerinin oluşmasıyla başlar. Bazen olay ufkunun yakınında oluşan parçacıklardan biri karadelikten uzaklaşırken diğeriyse karadeliğin içine düşer. Bu durumda karadelikten uzaklaşan parçacık, kara deliğin yaydığı Hawking ışıması olarak görülür. Karadeliğin içine düşen parçacık ise negatif enerjiye sahiptir ve kara deliğin kütlesini azaltır. Bu şekilde kara delik zamanla küçülür ve sonunda yok olur.