93 milyar ışık yılı ölçeğinde bir sistemi bir hadron çarpıştırıcısında inceleyebildiğimizi varsayarsak, konum-momentum belirsizliği ile ışık hızının kozmik sınır olması arasında nasıl bir ilişkinin ortaya çıkacağını, çok büyük ölçeklerdeki konum belirsizliğinin parçacıkların ışık hızını aşmasını nasıl gerektirmediğini merak ediyorum.

İnsanın algısıyla yaşadığı deneyim uyuşmuyorsa, o insan mutlu olabilir mi? Biri, benim depresyonum olduğunu bildiği için bana “Tek başıma yalnızlığı, iki kişilik mutsuzluğa tercih ederim.” demişti. Ben de şöyle algıladım: “Ben mutsuz bir insanım, kimse benimle mutlu olamaz.” Sizce bu düşünce hangi düşünceyle çürütülür?