Sevilmek İki Cinsiyet İçin de Önemli Olsa da, Kadınlar Daha Sık Aşık Oluyor!

Psychological Science dergisinde yayınlanan yeni bir araştırma, aşkın cinsiyetten bağımsız olarak refah için önemli olduğunu ve var olan farklılıkların aşkın evrimsel temeline işaret edebileceğini öne sürüyor.^[1]

Çalışmanın ilk bölümünde Bhargava, yaşları 18 ila 64 arasında değişen 3.867 yetişkinin bir uyanık oldukları saatlerdeki sosyal aktivitelerini bildirdikleri verileri analiz etti. Katılımcılardan can sıkıntısı, heyecan, yalnızlık ve en önemlisi aşk dahil olmak üzere 15 duygu deneyimlerini rapor etmeleri istendi.

Evli ve bekâr katılımcılar yanıtlarının %3,2'sinde aşk duygusu yaşadıklarını bildirirken, kadınlar yanıtlarının %4'ünde erkekler ise yanıtlarının sadece %2,3'ünde aşk duygusu yaşadıklarını belirtmişlerdir. Bhargava, bunun diğer demografik farklılıklara gözetildiğinde cinsiyetler arası %33'lük fark anlamına geldiğini söylüyor. Erkeklerin bir arkadaşının yanında aşk deneyimleme olasılığının kadınlardan daha düşük olmasına rağmen, erkekler çocuklarıyla daha az zaman geçirdikleri ve ebeveyn sevgisini deneyimlemek için daha az fırsata sahip olması bu farkı açıklayabilir.

Bhargava, heteroseksüel evli erkek ve kadınlar arasında eşe yöneltilen sevgide genel bir farklılık olmamasına rağmen, erkek ve kadınların ilişki süresince sevgiyi ifade etme biçimlerinde kayda değer farklılıklar olduğunu da belirtiyor.

Üç yıl veya daha uzun süredir evli olan katılımcıların eşleriyle vakit geçirirken aşk duygularını bildirme olasılığı, evliliklerinin ilk üç yılında olanlara göre %34 daha azdı. Erkeklerin eşleriyle vakit geçirirken hissettikleri sevgi duygusu evlilik kohortları arasında hafif bir düşüş gösterse de kadınların nişanlılık döneminde eşleriyle vakit geçirirken hissettikleri sevgi duygusunu bildirme olasılığı erkeklerin iki katından daha fazladır. Bunu, evliliğin ilk 2 yılında kadınların eş sevgisi duygularında keskin bir azalma izlemiş, bu noktada evli kalan erkek ve kadınlar, daha uzun süre evli kalan erkek ve kadınlarla benzer düzeyde eş sevgisi yaşamıştır.

Bhargava, cinsiyetler arası aşk uçurumuna rağmen aşk duyguları ile duygusal refah arasında cinsiyetten bağımsız olarak eşit derecede güçlü bir ilişki olduğunu ortaya koyuyor. Bhargava, şöyle anlatıyor:

Partner sevgisi deneyimlendirdiğinde her iki cinsiyet için de evlilik kohortları arasında ruh halinde büyük bir artış öngördü. Bu artış, Cumartesi ile Pazartesi arasındaki hedonik farkın yaklaşık 3 katına eşdeğerdi.

Bir sonraki çalışmasında Bhargava, %3,1'i önceki saat içinde aşk duygusu yaşadığını bildiren 7.255 katılımcıyla anket yaptı. Çalışmaya göre erkeklerin aşk hissetme olasılığı kadınlara göre %30 daha azdı. Ayrıca, erkek ve kadınların partner sevgisi hissetme olasılıkları eşitken, erkeklerin bir çocuğa karşı sevgi hissetme olasılığı %43, başka bir aile üyesine karşı sevgi hissetme olasılığı ise %38 daha azdı. Bhargava sözlerini şöyle sonlandıyor:

Bu kanıtlar, cinsiyetler arasında büyük ölçüde benzer sevgi deneyimlerine, özellikle de partner sevgisine işaret etmektedir. Bulunan farklılıklar, çocuk ve partner ilişkilerinin sürdürülmesinde sevginin önemini ve cinsiyet farklılıklarını ortaya koyan evrimsel ya da başka türlü işlevsel açıklamalarla tutarlı görünmektedir.