2003 yılında yayınlanan çığır açıcı bir tarihsel genetik makalesi, dünyadaki erkeklerin önemli bir bölümünün doğrudan Cengiz Han'ın soyundan geldiğini gösteren sonuçlar bildirdi. "Doğrudan" derken kastımız, bu erkeklerin her birinin, yaklaşık 1000 yıl önce yaşamış bir bireyden gelmiş gibi görünen Y kromozomları taşımasıdır. Y kromozomları yalnızca babadan oğula geçtiğinden, Y kromozomu, kişinin baba soyunun bir kaydı olarak kullanılabilir.

Cengiz Han, yaklaşık 750 yıl önce ölmüştür; yani nesil başına 25 yıl olduğunu varsayarsak, günümüz ile o dönem arasında yaklaşık 30 erkek bulunmaktadır. Daha nicel olarak, Cengiz Han'ın ölümünde Moğol İmparatorluğu'nun eriştiği sınırlar içinde ikamet eden erkeklerin yaklaşık %10'u, onun Y kromozomunu taşımaktaydı ve dolayısıyla dünyadaki erkeklerin yaklaşık %0.5'i, yani bugün hayatta olan yaklaşık 16 milyon kişi, doğrudan Cengiz Han'ın torunudur.

1859'da Fransız bir astronom, Merkür'ün yörüngesindeki kademeli değişikliklerin Isaac Newton'un yerçekimi kavramıyla açıklanamayacağını fark etti. CERN Teori Grubu üyesi Sophie Renner, bunu şöyle anlatıyor:

Gökbilimciler bu gözlemi, görünmeyen bir gezegenin Merkür'ü yavaşça rotasından kendisine doğru çekmesi gibi hatalı bir değişkene bağladılar. Ancak Merkür'ün bahsedilen bu "gizemli oyun arkadaşı" asla bulunamadı. Bunun nedeni, kurulan matematiksel denklemlerin yeni bir değişkene ihtiyacı olmamasıydı. Oysa, teorilerinin bir devrime ihtiyacı vardı.

Özellikle gelişmiş ülkelerde insanlar köpeklerini yürüyüşe çıkardıklarında veya oyun parklarına götürdüklerinde köpeklerinin dışkılarını neden poşet veya eldivenlerle toplarlar hiç düşündünüz mü? Ya da "Neden toplamaları gerektiğini düşündünüz mü?" diye sormak daha doğru olacaktır.

Sorunun cevaplarından biri çok açıktır: Topluma açık alanlarda kimse, ortalıkta hayvan dışkısı görmek istemez. Hayvan sahipleri, hem hayvanlarının hem de hayvanlarının pislettiği yerlerin temizliğinden sorumludur. Ama bunun haricinde, dışkı toplama davranışının öneminin, ortam temizliği veya estetikten çok daha önemli, halk sağlığı açısından çok daha kritik bir nedeni var: parazitler!

Obezite, 21. yüzyılın en önemli toplumsal salgınıdır ve sıklığı giderek artmaktadır.^[1] Kardiyovasküler sistemin yanı sıra bütün sistemlerdeki hastalıkların artışı ile ilişkili olan obezite, Avrupa ve Kuzey Amerika'da erken ölümün sigaradan sonraki ikinci temel risk faktörüdür.^[2]

Kilo fazlalığı ve obezite sıklığındaki artış, yalnızca Avrupa ve Kuzey Amerika ülkeleri gibi ekonomik refah düzeyi yüksek ülkelerde değil, düşük ve orta gelir seviyesindeki ülkelerde de dikkati çekmektedir. Özellikle şehirleşmiş toplumlarda olanaksızlıklardan kaynaklanan fiziksel aktivite yetersizliği ve kalori içeriği yüksek diyet alışkanlıkları nedeniyle, aşırı kilo ve obezite sorunu çocukluk çağlarından itibaren başlamakta ve yaşla birlikte giderek artmaktadır.^[3] Dünya Sağlık Örgütü dünya genelinde toplam 650 milyon insanın obez (BKİ>30 kg/m²) ve 1,9 milyar insanın aşırı kilolu (BKİ>27 kg/m²) olduğunu tahmin etmektedir. ^[4] Türkiye Sağlık Araştırması 2019 yılı verilerine göre ülkemizde obezitesi olan bireylerin oranı 2018'de %21 olarak belirlenmiştir. Kadınların %24,8'inin, erkeklerin %17,3'ünün obez olduğu tespit edilmiştir.^[5]

Yıldızlararası yolculuğu, insan ömrü kadar kısa bir süre içinde gerçekleştirebilmek için muazzam hızlara ulaşmamız gerekmektedir. Bilim insanları, derin uzay araştırmaları için günümüz teknolojisini aşmaya gerek kalmadan, lazerle çalışan insansız yelkenli uzay araçlarını kullanmanın yeterli olabileceğini düşünmektedir.^[1] Avustralya Ulusal Üniversitesi bünyesinde yer alan Kütleçekimsel Astrofizik Merkezi'ndeki Uygulamalı Metroloji Laboratuvarları'ndan Dr. Bandutunga şöyle söylüyor:

Lazer itkili bu teknoloji; "yelkenli uzay aracı", "uzay yelkenlisi", "ışık yelkenlisi" gibi isimlere sahiptir. Bu isimlerden de anlaşılacağı üzere uzay yelkenlileri, deniz yelkenlileriyle benzer bir mantığa dayanmaktadır: Rüzgarın geleneksel yelkenlere itici güç sağlaması gibi, bu uzay aracının yelkenine de fotonlar itici güç sağlayacaktır. Bu fotonlar, Dünya merkezli bir lazer sisteminden sağlanabileceği gibi belli bir noktaya kadar Güneş ışığından da elde edilebilir.